หลินซือเห็นตรงหน้าดำมืด แล้วก็สว่างขึ้นทันที
สายลมหนาวพัดปะทะใบหน้า
เขายืนอยู่ท่ามกลางหิมะขาวโพลน ใกล้ๆ กันคืออาคารที่พังทลาย ส่วนที่ไกลออกไปคือกลุ่มทหารที่สวมชุดเกราะสีเงินขาว กำลังล้อมกันเป็นวงกลม จ้องมองเหล่าสัตว์ประหลาดบิดเบี้ยวที่กรูกันเข้ามาจากรอบทิศทางอย่างตื่นเต้น
[คุณได้เข้าสู่ดันเจี้ยน: เบโลบ็อก·ซากเขตแดนเหนือ]
[ตัวละครที่ควบคุมอยู่ตอนนี้: บรอนยา·แรนด์]
[ข้อมูลเบื้องหลัง: ลูกสาวของผู้พิทักษ์ใหญ่แห่งเบโลบ็อก ออกศึกครั้งแรก ถูกสิ่งมีชีวิตจากซากเขตแดนล้อมโจมตี....]
หลินซือยังไม่ทันได้ประมวลผลข้อมูลเหล่านี้ ก็ได้ยินเสียงตะโกนเร่งด่วนดังขึ้นข้างหู
“ท่านบรอนยา! จำนวนสัตว์ประหลาดจากซากเขตแดนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ!”
“ถ้าปล่อยไว้แบบนี้มันไม่ไหว!”
หญิงสาวผู้มีผมสีเทากำลังยืนอยู่หน้ากลุ่มทหาร ชูปืนขึ้นเล็งไปที่สัตว์ประหลาดที่พุ่งเข้ามา
ปัง!
ยิงนัดเดียวทะลุหัว
หญิงสาวตะโกนเสียงดัง: “ถอยทัพ!”
เสียงของเธอแหลมคมชัดเจน แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่สมกับวัย
หลินซือมองภาพนั้นแล้วเลิกคิ้วขึ้น
โมเดลตัวละครนี้ ใช้ได้เลยนะ
เหล่าทหารสิงโตเงินต่างต่อสู้ไปถอยไป แต่เหล่าสัตว์ประหลาดบิดเบี้ยวเหล่านั้นก็ยังกรูกันเข้ามาเหมือนคลื่นน้ำ ไม่มีทีท่าว่าจะสลัดทิ้งได้
ในขณะนั้นเอง ภาพมายาขนาดยักษ์ก็โผล่ออกมาจากรอยแยกของซากเขตแดน
ทันทีที่ภาพมายาปรากฏ มันก็ล็อกเป้าหมายที่บรอนยา ชูคทาไม้เท้าขึ้น รวบรวมพลังงานอันเจิดจ้าเป็นลูกกลม พลังโจมตีครั้งสุดท้าย!
บรอนยารูม่านตาหดตัวอย่างรุนแรง อยากจะหลบแต่กลับพบว่าตัวเองขยับไม่ได้
ร่างกายเหมือนถูกตรึงไว้ แม้แต่เสียงก็ส่งออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงมองดูลูกพลังงานนั้นพุ่งตรงมาหาเธออย่างช่วยไม่ได้
ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูทันที
“เนื้อเรื่องยังข้ามไม่ได้เหรอ? แค่นี้ยังเรียกว่าอิสระ 99%?”
บรอนยา:“........”
เสียงอะไร? ใครพูดอยู่?
“โอ้? ควบคุมได้แล้วเหรอ? ขอดูหน่อย.....”
บรอนยายังไม่ทันตั้งตัว ก็พบว่าร่างกายของเธอขยับ แต่ไม่ฟังคำสั่งของเธอเลย!
“ท่านบรอนยา!!!”
ทหารคนหนึ่งเห็นนายของตัวเองยืนนิ่งอยู่กับที่ ก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งตัวเข้ามา อยากจะใช้ร่างกายของตัวเองขวางการโจมตีครั้งนั้น
ตึ๊ง!!!
เสียงดังสนั่น
บรอนยา หรือพูดให้ถูกคือ ร่างกายของเธอ ใช้มุมที่เหลือเชื่อ ผลักทหารคนนั้นออกไป แล้วเหวี่ยงด้ามปืนออกไป รับหมัดสังหารของภาพมายาจากซากเขตแดนได้อย่างแม่นยำ!
คลื่นกระแทกขนาดใหญ่กระจายไปทั่วทุกทิศทาง หิมะที่กองอยู่ปลิวขึ้นสูงถึงสามฉื่อ
เหล่าทหารถึงกับตะลึง
ภาพมายาจากซากเขตแดนก็ตะลึง
ตัวบรอนยาเองยิ่งตะลึงหนักกว่า
เธอมองร่างกายของตัวเองจากมุมมองของผู้สังเกตการณ์ เห็นมันวางท่าแปลกๆ ที่ไม่เข้ากับนิสัยการต่อสู้ของเธอเลย ยืนรับคทาไม้เท้านั้นไว้ได้อย่างมั่นคง
การเคลื่อนไหวเมื่อกี๊.....
เธอฝึกฝนการใช้ปืนมาตั้งแต่เด็ก ภูมิใจว่าฝีมือปืนของตัวเองไร้เทียมทาน และวิชาปืนระยะประชิดก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน
แต่มุมแบบนี้ แรงแบบนี้ เทคนิคการใช้งัดแรงต้านแบบนี้ เธอไม่เคยฝึกมาก่อน!
“เกมแนวสมจริงเต็มรูปแบบ ขนาดความรู้สึกทางกายก็เลียนแบบได้สมบูรณ์ขนาดนี้เลยเหรอ?”
เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
บรอนยา: ???
“หืม? ปิดความรู้สึกทางกายได้ด้วยเหรอ? งั้นสู้กับมอนสเตอร์ก่อนก็ปิดความรู้สึกทางกายก่อนละกัน”
บรอนยา: ความรู้สึกทางกายคืออะไร? ปิดคืออะไร? นายจะทำอะไรกับร่างกายของฉัน?!
แต่การประท้วงของเธอไม่สามารถสื่อสารออกไปได้เลย
วินาทีต่อมา เธอรู้สึกว่าแขนขาของตัวเองกลายเป็นเบาหวิว ราวกับสูญเสียน้ำหนัก
ไม่ใช่ ไม่ใช่สูญเสียน้ำหนัก แต่เป็นการสูญเสีย....ความรู้สึก?
เธอมองเห็น “การเคลื่อนไหว” ของตัวเองได้ชัดเจน แต่กลับไม่รู้สึกถึงการยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อ แรงกระทำที่กระดูก แรงสั่นสะเทือนจากด้ามปืนเลย
เหมือนกำลังดูภาพยนตร์มุมมองบุคคลที่หนึ่ง
หลินซือขยับแขนขาของ “ร่างกายใหม่” แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
“ความรู้สึกของการได้ยืน หายไปนานแล้ว สบายจัง~”
เขาเงยหน้าขึ้น มองภาพมายาจากซากเขตแดนที่ลอยอยู่กลางอากาศ
ผมขาว ชุดสีฟ้า ถุงเท้ายาวสีดำ รองเท้าบูทยาว เสื้อคลุม คทาไม้เท้า ใบหน้าไม่รู้จัก แต่หลินซือรู้ว่าหุ่นเธอดีมากๆ~
“โมเดลแบบนี้เอามาทำเป็นมอนสเตอร์?”
หลินซือทำเสียงเอะอะสองครั้ง
“เสียของไปจริงๆ น่าเสียดาย”
ภาพมายาจากซากเขตแดนดูเหมือนจะรู้สึกได้ถึง “การดูถูก” ของเขา จึงส่งเสียงร้องแหลมสูง ชูคทาไม้เท้าขึ้นอีกครั้ง
เหล่าสัตว์ประหลาดจากซากเขตแดนรอบข้างก็เริ่มรวมตัวกันเข้ามา ล้อมเหล่าทหารสิงโตเงินไว้แน่นหนา
“ท่านบรอนยา ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ จ้องมองสัตว์ประหลาดรอบตัวอย่างระมัดระวัง
“ท่านบรอนยา แล้วตอนนี้ต้องทำยังไงดี? ทะลวงออกไปเลยไหม?”
ทหารคนอื่นๆ ก็พากันเข้ามารวมตัวกันเป็นวงป้องกัน รอคำสั่งจากผู้บังคับบัญชา
จิตสำนึกของบรอนยาเองตะโกนอย่างบ้าคลั่งในร่างกาย: รีบสั่งการ! รีบถอย! ที่นี่อันตรายเกินไป!
แต่ร่างกายของเธอ......
ร่างกายของเธอยกมุมปากขึ้น
ยกมุมปากขึ้น?
บรอนยางงไปเลย
เธอเริ่มฝึกทหารตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ เรียนมารยาทตอนอายุสิบสอง และกลายเป็นรองหัวหน้าเหล่าทหารสิงโตเงินตอนอายุสิบหก การควบคุมสีหน้าของเธอผ่านการฝึกฝนมาอย่างเข้มงวด
เธอไม่เคยยกมุมปากบนสนามรบเด็ดขาด!!!
หลินซือเพิ่งจะอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆ.....
แด้ง แด้ง แด้ง แด้ง แด้ง~
แด้ง แด้ง แด้ง~ แด้ง แด้ง แด้ง แด้ง แด้ง~
เสียงเพลงเร้าใจดังขึ้นจากความว่างเปล่า อัดแน่นไปด้วยสไตล์อิตาเลียนหนุ่มๆ สุดเซ็กซี่ ดังก้องไปทั่วสนามรบทันที
หลินซือ:“........”
เขานิ่งเงียบไปสองวินาทีเต็มๆ เพลงนี้เขาคุ้นเคยมาก
《IL VENTO D'ORO》 เพลงประกอบการต่อสู้ของโกลเด้นเอ็กซ์พีเรียนซ์ เพลงประจำตัวของโจรุโนะ โจบาน่า ตัวเอกภาคห้าของโจโจ้ ล่าข้ามศตวรรษ
ทำไมโลกนี้ถึงมีเพลงนี้ด้วย? แล้วยังเอามาใส่ในเกมนี้?
แต่พอคิดอีกที โลกนี้ก็เป็นโลกของเกมอยู่แล้วนี่นา?
เกมในโลกของเกม มีเพลงที่ล้อเลียนโจโจ้อยู่สักเพลง ก็ดูไม่น่าแปลกใจอะไร?
“ช่างเถอะ มาถึงแล้วก็มาถึงแล้ว”
หลินซือสูดหายใจลึกๆ เมื่อเพลงนี้ออกมาแล้ว ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้ากับบรรยากาศใช่ไหม?
เขาควบคุมบรอนยายกด้ามปืนขึ้น
แล้วทุกคนในสนามรบก็ถึงกับตะลึง รวมถึงตัวบรอนยาเองด้วย
เพราะในสายตาของพวกเขา/เธอ ใบหน้าของบรอนยาจู่ๆ ก็ดูแข็งกร้าวขึ้นมา!
แนวกรามชัดเจน สายตาลุ่มลึก มุมปากยิ้มขึ้นเล็กน้อย ทั้งๆ ที่ยังเป็นหน้าเดียวกัน แต่สไตล์โดยรวมเปลี่ยนไปหมด!
นี่มันอะไรกัน?
จิตสำนึกของบรอนยาตะโกนอย่างบ้าคลั่งในร่างกาย แต่ร่างกายของเธอไม่เชื่อฟังเธอเลย
หลินซือควบคุมบรอนยา ชี้มือข้างหนึ่งไปที่ภาพมายาจากซากเขตแดนกลางอากาศ เอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย ทำท่าโจโจ้ยืนมาตรฐาน
“โฮ้~”
เสียงของเขาทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ แฝงไปด้วยความไม่ใส่ใจสามส่วน ความเย่อหยิ่งมองโลกสามส่วน และความมุ่งมั่นแบบมัธยมปลายอีกสี่ส่วน
“ในฐานะมอนสเตอร์มือใหม่ของดันเจี้ยนมือใหม่ เจอข้าแล้วไม่หนี กลับเดินเข้ามาหาข้า?”
เขาหยุดครู่หนึ่ง
“ก้าวเข้ามาหาข้า เจ้าจอมมารมาแล้ว?”
“กล้าหาญน่าชื่นชม!”
จอมมาร นี่คือไอดีทั่วไปของเขาในทุกเกม
ส่วนทำไมถึงใช้ชื่อนี้?
เพราะในชาติก่อนมีชายคนหนึ่ง ถูกเรียกขานว่าเจ้าจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ ครองบัลลังก์ในวงการอีสปอร์ตอยู่หนึ่งด้านยาวนานถึงสิบห้าปี
แม้แต่ในนิยายบางเรื่อง พระเอกได้รับระบบช่วยเหลือจากสวรรค์ อยากจะเอาชนะเจ้าจอมมารคนนี้ก็ต้องรอถึงหลังร้อยกว่า chapters
เขาหลินซือถึงแม้ร่างกายจะอ่อนแรง แต่มือยังไม่บกพร่อง ขอคารวะสักหน่อย ไม่มากเกินไปใช่ไหม?
ภาพมายาจากซากเขตแดน: (◐‿◑)?
เหล่าทหารสิงโตเงิน: (°△°)?
จิตสำนึกของบรอนยาเอง: (/ﾟДﾟ)/
เจ้าจอมมารคืออะไร? เขาพูดอะไรอยู่?
ทำไมต้องเอาร่างกายฉันมาทำท่าแปลกๆ แบบนี้?
แล้วยังจะใช้เสียงฉันพูดคำมัธยมปลายๆ แบบนั้นอีก?!
หลินซือควบคุมบรอนยาโบกมือใหญ่
“เด็กๆ!”
เสียงของเขาก้องกังวานหนักแน่น แฝงไปด้วยบารมีที่ไม่ยอมให้โต้แย้ง
“จากนี้ไป”
“สนามรบนี้ ข้าขอรับช่วง!”
ทันทีที่พูดจบ เพลงเร้าใจก็ถึงจุดไคลแมกซ์
เหล่าทหารมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ถึงมีเสียงเพลงเร้าใจดังขึ้นบนสนามรบ!
แต่ไม่รู้ทำไม มองดู “ท่านบรอนยา” ที่เปลี่ยนไปเป็นอีกคนตรงหน้า บวกกับเพลงเร้าใจนี้ ในใจกลับเกิดความรู้สึกปลอดภัยแปลกๆ ขึ้นมา
ราวกับว่า.....
ตราบใดที่มีเธออยู่ การต่อสู้ครั้งนี้ก็ชนะแน่นอน
หลินซือขยับข้อมือของ “บรอนยา” สายตามองไปรอบๆ เหล่าสัตว์ประหลาดจากซากเขตแดนที่กรูกันเข้ามา มุมปากโค้งเป็นรอยยิ้ม
“ไม่ได้เล่นเกมแอคชั่นมานานแล้ว ขอวอร์มอัพหน่อย”
“หวังว่าพวกนาย”
“จะทำให้ข้าสนุกได้”