"คุณชายอิ๋น! นี่ที่ไหนกัน" ซูเชี่ยนเชี่ยนเอามือกุมแก้มที่ร้อนผ่าว สีหน้าเลื่อนลอย
ได้ยินดังนั้น อิ่นเทียนฉีก็ยินดีในใจ ดูท่ายานี่จะเริ่มออกฤทธิ์แล้ว ซูเชี่ยนเชี่ยนถึงขั้นจำทางไม่ได้
"ที่นี่คือโรงแรมเมืองหลงเฉิงไง! พวกคุณเมามาก คุณชายเฉินให้ผมจัดห้องไว้ ให้ผมพาพวกคุณมาพัก!"
ซูเชี่ยนเชี่ยนเห็นว่าข้างๆ ยังมีซุนหมู่ชิงอยู่ ข้อสงสัยในใจจึงหายไป
มีซุนหมู่ชิงอยู่เป็นเพื่อน นึกว่าอีตาเฉินจื่อเฟิงคงไม่กล้าบังอาจทำมิดีมิร้าย
หารู้ไม่ว่า ทั้งหมดนี้คือแผนการชั่วร้ายของอิ่นเทียนฉี
อิ่นเทียนฉียิ้มกริ่ม "ถ้าอย่างนั้นพวกคุณสองคนก็พักผ่อนตามสบายที่นี่นะ ผมขอตัวก่อน!"
อีกด้านหนึ่ง ชั้นบนสุดของโรงแรม เหล่าคุณหนูลูกคนรวยทุกคนหวาดหวั่นพรั่นพรึงมองชายหนุ่มที่อยู่ไม่ไกล
หนักแน่น สงบนิ่ง แฝงไว้ด้วยอำนาจน่าเกรงขาม และดูท่าทางแล้ว เยี่ยเฟิงรู้จักกับประธานกลุ่มเทียนจวินมานานแล้ว
ส่วนหลี่เจิ้นซานที่อยู่ข้างๆ ก็ขาสั่นด้วยความหวาดกลัวตั้งนานแล้ว
เขาเป็นเพียงผู้จัดการทั่วไปตัวเล็กๆ ของโรงแรมเมืองหลงเฉิง
คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือประธานกลุ่มเทียนจวิน กลุ่มเทียนจวินมีอำนาจแค่ไหน เขารู้ดีกว่าใคร
เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของอุตสาหกรรมในเมืองหลงเฉิงล้วนมีกลุ่มเทียนจวินถือหุ้นอยู่ เบื้องหน้าจ้าวฝู เขาเป็นดั่งแมลงวัน ที่จะถูกบี้ตายเมื่อไหร่ก็ได้
ต่อให้ถูกบี้ตาย ก็ไม่มีใครเก็บศพให้
หลี่เจิ้นซานเพิ่งได้สติตระหนัก เจ้าหนุ่มตรงหน้านี้ไม่ใช่ไอ้คนพ้นโทษแต่อย่างใด
เขาพูดเสียงสั่น "จ้าว... ท่านประธานจ้าว!"