บนดาดฟ้าโรงแรมเมืองหลงเฉิง ผู้คนมากมายจ้องมองเยี่ยเฟิง ทุกคนเห็นเพียงว่าเขากดโทรศัพท์ไปหนึ่งสาย
หลี่เจิ้นซานแทบจะหัวเราะทั้งโกรธกับไอ้นักโทษพ้นคุกคนนี้
"แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? กล้ามาอาละวาดในเมืองหลงเฉิง ข้าจะทำให้แกตายไร้ที่ฝัง!"
ประโยคนี้เต็มไปด้วยเจตนาฆ่าและการข่มขู่ ซุนหมู่ชิงรู้ดีว่า ถึงตอนนี้นางไม่อาจหยุดยั้งเรื่องวุ่นวายวันนี้ได้อีกแล้ว
เรื่องมาถึงขั้นนี้ มีเพียงรีบขอโทษ ปล่อยให้เฉินจื่อเฟิงระบายโทสะในใจออกมา
พูดพลาง นางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "ท่านเฉิน! เรื่องวันนี้ ล้วนเกิดเพราะข้า!"
"ท่านปล่อยเขาไปเถอะ!"
"เยี่ยเฟิง! รีบขอโทษคุณชายเฉินสิ!" ซุนหมู่ชิงกระตุกแขนเยี่ยเฟิงอย่างแรง
ทันใดนั้น นางรู้สึกหัวหมุนวิงเวียน แต่ก็ยังบังคับร่างกายไว้ได้ อิ่นเทียนฉีเฝ้าสังเกตการณ์ทุกอย่างอยู่ด้านหลัง
เขาไม่คิดว่าไอ้โง่เยี่ยเฟิงจะไปล่วงเกินเฉินจื่อเฟิงและหลี่เจิ้นซานเข้า
เป็นอย่างนี้ เขายิ่งตื่นเต้นดีใจ รอให้เฉินจื่อเฟิงกับประธานหลี่จัดการเยี่ยเฟิงเสร็จ ตัวเขาเองก็คงได้นอนร่วมเตียงกับซุนหมู่ชิงแล้ว
การต่อสู้ครั้งนี้สุดท้ายแล้ว เขาจะเป็นชาวประมงที่ได้ประโยชน์ ส่วนสองคนนั้นล้วนถูกเขาเล่นตลกหลอกใช้
อิ่นเทียนฉีแทบจะหลุดหัวเราะออกมา เหลือบดูนาฬิกาข้อมือ ฤทธิ์ยาเต็มที่จะออกฤทธิ์ในอีกครึ่งชั่วโมง
"คุณซุน! ผมว่า คุณอย่าเข้าไปยุ่งเรื่องนี้เลย!"
"ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองเถอะ!" อิ่นเทียนฉีพยุงแขนของซุนหมู่ชิงไว้
ผิวพรรณซุนหมู่ชิงละเอียดนุ่ม แขนเรียบลื่นราวกับทารก ในดวงตาของอิ่นเทียนฉีซ่อนความละโมบไว้ลึกล้ำ