“เฝ้าไว้ให้ข้า ห้ามใครเปิดประตูเด็ดขาดถ้าไม่มีคำสั่ง!”
“ตึง!”
จางเถี่ยกังถีบประตูห้องพังเข้าไป
ลูกน้องสิบกว่าคนเชื่อฟังมาก เข้าแถวยืนขวางหน้าประตูไว้ อิ่นเทียนฉีเห็นท่าไม่ดี ได้แต่ซ่อนตัวไม่ไกล คอยสังเกตทุกอย่างอยู่ตรงนี้
ซุนหมู่ชิงตกใจกับเสียงดังมาก เมื่อได้สติก็เห็นจางเถี่ยกังมีรอยยิ้มชั่วร้ายบนมุมปากเดินตรงมาหาเธอ
“แกเป็นใคร? แกจะทำอะไร?” ซุนหมู่ชิงเพิ่งจะลุกขึ้น แต่หน้ามืดเกือบล้มฟุบไป
“ข้าเป็นใครไม่สำคัญ อิ่นเทียนฉีถูกข้าไล่ไปแล้ว!”
“คืนนี้ให้คุณชายน้อยอย่างข้าดูแลพวกเธอดีๆ เถอะ!”
“หุ่นอย่างนี้! โห! ดีกว่าพวกที่ข้าเคยเล่นก่อนหน้านี้ไม่รู้กี่เท่า!”
ซูเชี่ยนเชี่ยนมีสัดส่วนหน้าใหญ่หลังเด่น ทั้งหุ่นและหน้าตาไม่แพ้ซุนหมู่ชิงเลย ส่วนซุนหมู่ชิงให้ความรู้สึกใสซื่อเหมือนสาวน้อยบ้านใกล้
ทั้งสองคนมีเสน่ห์คนละแบบ ไม่มีใครด้อยกว่ากัน ดวงตาของจางเถี่ยกังจ้องไปที่ร่องอกขาวเนียนของซุนหมู่ชิง แทบจะน้ำลายไหล
ตาคู่นั้นราวกับอยากจะมองทะลุผ่านทุกอย่างในตัวซุนหมู่ชิง
เห็นจางเถี่ยกังมีสีหน้าเจ้าเล่ห์น่าขนลุก ซุนหมู่ชิงก็ตกใจจนหน้าถอดสี
“อย่าเข้ามานะ! ถ้าแกเข้ามาอีก ฉันจะเรียกคนแล้วนะ!” ซุนหมู่ชิงคว้าผ้าห่มมาปิดบังร่างกาย
แต่คำพูดนี้กลับทำให้จางเถี่ยกังหัวเราะทันที: “เรียกสิ! ยิ่งเรียกดังเท่าไร ข้ายิ่งดีใจ!”
“ที่นี่คือเขตของข้าจางเถี่ยกัง ข้าอยากดูนักว่าใครจะมาช่วยแกได้!”