“ให้ไปเดี๋ยวนี้เลยเหรอ” เยี่ยเฟิงชะงัก
ซุนหมู่ชิงขมวดคิ้ว “ไม่อย่างนั้นล่ะ”
ว่าแล้วซุนหมู่ชิงก็เหยียบคันเร่ง ไม่นานก็มุ่งหน้าไปยังบริษัทของครอบครัวตนเอง
ราวครึ่งชั่วโมงต่อมา รถจอดหน้าตึกใหญ่หลังหนึ่ง แหงนมองขึ้นไปเห็นตัวอักษรขนาดใหญ่ ‘กลุ่มจงไห่’ ติดอยู่บนดาดฟ้า
ช่วงหลายปีมานี้ตระกูลซุนนับว่าโลดแล่นไปตามคลื่นลมได้ราบรื่น แต่เมื่อเทียบกับตระกูลอื่นในเมืองหลงเฉิงแล้ว ยังห่างชั้นกันมาก
“เป็นไงบ้าง บริษัทพ่อฉันไม่เลวนะ”
“เห็นป้อมยามตรงทางเข้าไหม ตรงนั้น จากนี้ไปคือที่ทำงานของนาย”
ซุนหมู่ชิงจูงเยี่ยเฟิงมาหน้าป้อมยาม ขนาดราวสามสี่สิบตารางเมตร ด้านในมีเพียงเตียงเดี่ยวกับข้าวของเครื่องใช้พื้นๆ ไม่กี่อย่าง
“ผมมาเฝ้าประตูให้พวกคุณ แล้วคุณจะให้ค่าจ้างผมเท่าไหร่” เยี่ยเฟิงพูดหยอก
“แล้วแต่ผลงาน แต่นายเป็นผู้ชายเก่งสุดที่ฉันเคยเจอ”
“แถมด้วยค่าความเป็นญาติอีกนิด ฉันให้สูงหน่อยละกัน”
“สามพันแล้วกัน” ซุนหมู่ชิงเอามือไขว้หลังพูดพลางหัวเราะร่วน
ไอ้เยี่ยเฟิงนี่ คิดว่าตัวเองมาเป็นอากงอยู่ที่นี่รึไง ให้สามพันก็ดีถมไปแล้ว
เห็นหน้าโอหังนั่นแล้วอดหงุดหงิดไม่ได้ เอาเป็นว่ามีงานทำแล้ว ไอ้บ้านี่จะได้ไม่ต้องตามเธอไปทั่วให้รำคาญใจอีก
ซุนหมู่ชิงคิดพลางพาเยี่ยเฟิงขึ้นตึก ตัวตึกกว้างใหญ่มาก
ในโถงชั้นล่างมีแจกันโบราณสูงกว่าเมตรตั้งอยู่สองใบ น้องพนักงานต้อนรับหน้าสวย แต่เยี่ยเฟิงกลับไม่มีแก่ใจชม
นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาบริษัทของซุนจงไห่ เรื่องค่าจ้างนั้นเยี่ยเฟิงไม่แยแส