"คุณชายอิ๋น!"
เมื่อเห็นอิ่นเทียนฉี ซูเชี่ยนเชี่ยนก็เป็นคนแรกที่วิ่งเข้าไปหา หลังจากฟังที่ซุนหมู่ชิงเล่าให้ฟัง นางก็แทบจะตกใจตาย
"ฮ่าๆ! เชี่ยน...เชี่ยนเชี่ยน!" อิ่นเทียนฉีมีพิรุธ ตาข้างหนึ่งมองไปที่เยี่ยเฟิง สังเกตสีหน้าของเขา
ตอนนี้เยี่ยเฟิงยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆ ซุนหมู่ชิงถึงชวนไอ้สารเลวนั่นมากินข้าวด้วยตัวเอง
รู้จักนิสัยของซุนหมู่ชิงดี เยี่ยเฟิงจึงตั้งใจเดินตามไปเงียบๆ ดูซิว่าเรื่องมันเป็นมายังไง
ซุนหมู่ชิงก็เดินทิ้งเยี่ยเฟิงไว้ แล้วตรงไปจับมือกับอิ่นเทียนฉีเลย: "เรื่องเมื่อคืนนี้ ขอบคุณคุณมากจริงๆ!"
"ถ้าคุณไม่ได้ช่วยพวกเราไว้ ฉันคงถูกจางเถี่ยกังไอ้สารเลวนั่นข่มขืนไปแล้ว!"
"ใช่! ต้องขอบคุณคุณชายอิ๋นมากเลย! ตกใจจะแย่แล้ว!" ซูเชี่ยนเชี่ยนยิ้มกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
ส่วนซุนหมู่ชิงเหมือนจะลบอคติที่เคยมีต่ออิ่นเทียนฉีไปแล้ว พูดอย่างเขินๆ ว่า: "ขอบคุณที่ส่งฉันกลับบ้าน!"
เมื่อได้ยินคำพวกนี้ เยี่ยเฟิงก็มึนงงไปหมด เรื่องอะไรกัน? คนที่ส่งพวกเธอกลับบ้านไม่ใช่ฉันเหรอ?
"เรื่องพวกนี้ก็สมควรทำอยู่แล้ว! เพราะเราก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมานานแล้วนี่นา!"
"เอ่อ...งั้นไปเถอะ! ผมเลี้ยงอาหารดีๆ สักมื้อหนึ่งนะ!"
"กินเสร็จแล้วเราไปร้องคาราโอเกะกันต่อ!" อิ่นเทียนฉีรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง แต่ก็ทำได้แค่เสแสร้งต่อไป
เมื่อเห็นพวกเขาสามคนคุยกันอย่างสนุกสนาน เยี่ยเฟิงก็รีบเข้าไปข้างหน้า: "เฮ้ยๆ! หมู่ชิง! เธอดูเหมือนจะเข้าใจผิดไปหน่อยนะ?"
"คนที่ส่งพวกเธอกลับบ้านน่าจะเป็นฉันต่างหาก! จะขอบคุณก็ต้องขอบคุณฉันสิ!"