“พ่อ! พ่อพูดบ้าอะไรเนี่ย?”
“เยี่ยเฟิงนั่นทำลูกเป็นแบบนี้ ยังจะให้ลูกไปทำแบบนั้นกับเขาอีกเหรอ?”
“คอยดูเถอะ! คราวนี้ออกไป ลูกจะต้องจัดการเขาให้อยู่หมัดด้วยตัวเอง! ลูกจะทำให้เขารู้ผลของการหาเรื่องลูก!”
เฉินจื่อเฟิงโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ให้ไปปฏิบัติต่อเยี่ยเฟิงเหมือนพ่อแท้ๆ ของตัวเอง นี่มันพูดเล่นหรือไง?
“ไอ้ลูกไม่เอาไหน! แกรู้อะไรบ้าง?”
“แกรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร? แกยังจะคิดหาเรื่องเขาอีก!”
“ฉันจะฟาดไอ้ลูกไม่ได้ความให้ตาย!”
ได้ยินดังนั้น เฉินอันก็โกรธจนปอดแทบระเบิด เตรียมชักเข็มขัดออกมาสั่งสอนไอ้ลูกเวรอีกครั้งทันที
ฉินกุ้ยหรงที่อยู่ข้างๆ ดึงเฉินจื่อเฟิงไปหลบข้างหลังทันที “พ่อแกตีแกยังไม่พออีกหรือไง?”
“นี่พ่อจะตีให้ตายเลยใช่ไหม?”
“ถ้าจะตีเขาอีก ก็ตีฉันให้ตายไปด้วยเลยสิ?” เฉินจื่อเฟิงดึงแขนเสื้อแม่แท้ๆ ไว้ กลัวว่าพ่อจะฟาดเข็มขัดมาอีก
เฉินจื่อเฟิงไม่เคยคิดมาก่อนว่า พอเอ่ยถึงเยี่ยเฟิงทีไร พ่อตัวเองจะต้องตีเขาทุกที เยี่ยเฟิงนั่นเป็นใครกันแน่? ไม่ใช่แค่นักโทษที่เพิ่งออกมาจากคุกหรอกเหรอ?
เฉินจื่อเฟิงโกรธจัด “แม่! แม่บอกความจริงมา ผมเป็นลูกแท้ๆ ของพ่อไหม?”
ประโยคเดียว ทำเอาฉินกุ้ยหรงอึ้งไปเลย
เพราะเฉินจื่อเฟิงสงสัยจริงๆ ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ส่วนฉินกุ้ยหรงก็โกรธจนหน้าอกกระเพื่อม
“ไอ้ลูกเปรต! แกยังกล้าสงสัยแม่แท้ๆ ของแกอีกนะ?”
ว่าแล้ว ฉินกุ้ยหรงก็ตบหน้าเฉินจื่อเฟิงไปหนึ่งฉาด เห็นความเกเรของมันแล้ว ฉินกุ้ยหรงถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดเฉินอันจึงโกรธขนาดนี้