รุ่งเช้าของอีกวัน ซุนหมู่ชิงตื่นขึ้นมา รู้สึกเพียงปวดศีรษะราวกับจะระเบิด เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้กลับนึกอะไรไม่ออกเลยแม้แต่น้อย
เพียงเลือนรางเห็นใบหน้าอันน่าเกลียดของจางเถี่ยกัง หลังจากนั้นก็เหมือนความทรงจำขาดหายไป
"ฉัน... ฉันอยู่บ้านได้อย่างไร"
"จริงสิ! เป็นจางเถี่ยกัง!!!"
"ไอ้สารเลวนั่นต้องการทำมิดีมิร้ายกับฉัน!"
ซุนหมู่ชิงรีบลูบคลำร่างกายตัวเอง แล้วมองดูเสื้อผ้า อกสั่นขวัญหาย
ตนเองเป็นปกติดี ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอรีบคว้าโทรศัพท์มือถือโทรหาซูเชี่ยนเชี่ยน
"เชี่ยนเชี่ยน! เธอเป็นอย่างไรบ้าง"
ซูเชี่ยนเชี่ยนตื่นตั้งแต่เช้าแล้วออกจากโรงแรมเมืองหลงเฉิงไปแล้ว เพียงถามนาง แต่อีกฝ่ายตอบว่าไม่รู้เรื่องเลย
นางโทรหาอิ่นเทียนฉีอีกครั้ง เมื่อรับสาย อิ่นเทียนฉีรู้สึกผิดจนใจสั่น
แต่เขาก็ยังตั้งสติไว้ได้ แล้วรับสาย: "ฮัลโหล! คุณซุน!"
"เมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น ไม่ใช่คุณส่งพวกเราสองคนกลับโรงแรมหรือ" ซุนหมู่ชิงถาม
"เป็นอย่างงี้นะ! หมู่ชิง..."
ความคิดอิ่นเทียนฉีพลุ่งพล่าน ในสมองก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา: "เมื่อคืนนี้จางเถี่ยกังต้องการจะลวนลามพวกคุณ!"
"เป็นผมที่ช่วยพวกคุณไว้!"
ซุนหมู่ชิงได้ยินว่าเป็นอิ่นเทียนฉีที่ช่วยตนไว้ ก็พลันรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมา ในใจสำนึกคุณ แล้วอิ่นเทียนฉีก็พูดต่อ: "เมื่อคืนคุณให้ผมไปตามหาเยี่ยเฟิง ไอ้นั่นเห็นพรรคพวกจางเถี่ยกัง กลับวิ่งหนีไป!"
"เป็นผมที่ยืนขวางหน้าพวกคุณ จางเถี่ยกังจึงยอมเลิกรา!"
"แต่นิสัยของนายจางคุณก็รู้ ผมโดนตบไปฉาดหนึ่ง!"
"คุณวางใจ หากจางเถี่ยกังยังกล้าหาเรื่องคุณ ผมจะยืนอยู่เคียงข้างคุณแน่นอน!"