จางหลงหู่เดือดดาลหนัก ขณะนั้นเอง ที่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลจาง มีเงาร่างหนึ่งวิ่งพรวดพราดเข้ามาจากนอกประตู
"หัว... หัวหน้า! เรื่องใหญ่แล้ว!"
องครักษ์ตัวสั่นงันงก แทบจะสะดุดหกล้ม จางหลงหู่ที่กำลังคุกรุ่นอยู่แล้ว คว้าตัวลูกน้องคนนั้นขึ้นมา
"บัดซบ! ตื่นตูมอะไร? ไม่เห็นหรือไงว่าข้ากำลังเดือดจัด!"
แต่ลูกน้องกลับล้วงซองจดหมายปิดผนึกด้วยขี้ผึ้งสีทองออกจากอกเสื้อ ส่งมอบให้จางหลงหู่
"นี่... นี่คือผู้จัดการจ้าวแห่งกลุ่มเทียนจวินมอบให้ข้าด้วยตัวเอง!" ลูกน้องคุกเข่าสองข้าง
ได้ยินดังนั้น จางหลงหู่ตกใจ "กลุ่มเทียนจวินที่ไหน?"
"ท่านหัวหน้าตระกูลจาง! เมืองหลงเฉิงมีกลุ่มเทียนจวินไหนอีกเล่า!" ชายที่สูบซิการ์อยู่บนโซฟาข้างๆ ขมวดคิ้วพูด
คนนี้คือผู้นำตระกูลหลี่ หลี่จื้อหง ปีนั้นเขาเองที่เป็นคนชักใยลับหลัง แบ่งทรัพย์สินตระกูลเยี่ย ทำให้ตระกูลหลี่ภายในเวลาเพียงสามปี พุ่งจากตระกูลขั้นสองขึ้นเป็นตระกูลชั้นแนวหน้าของเมืองหลงเฉิง
ฟังคำเขา จางหลงหู่ก็อึ้งไป กลุ่มเทียนจวินยักษ์ใหญ่นั่นเขาย่อมรู้ดี นั่นคือภูผาที่ยากเขยื้อนของทั้งเมืองหลงเฉิง
แต่จางหลงหู่ทำธุรกิจที่ไม่อาจเปิดเผย มีเพียงไม่กี่บริษัทที่ช่วยฟอกเงินดำให้เขาหลังฉาก
แม้ว่าหลายปีมานี้บริษัทเหล่านั้นจะขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ เริ่มทำธุรกิจถูกกฎหมาย
แต่จางหลงหู่ไม่เคยติดต่อกับกลุ่มเทียนจวินเลย เหตุใดจึงได้รับ "จดหมายทอง" จากประธานใหญ่ของกลุ่มเทียนจวินได้เล่า