จางเทาและหลี่หย่าฉิงหันขวับไปพร้อมกัน เห็นเฉินอันพาเฉินจื่อเฟิงกับลูกน้องอีกสองสามคนเดินมาทางนี้
เฉินอันเดินตรงมาหยุดต่อหน้าจางเทา จางเทากำลังจะทัก อยู่ ๆ ก็โดนตบฉาดเดียวจนตัวลอยกระเด็น
จากนั้น เฉินอันเหยียบหน้าจางเทา บิดไปมา
"จางเทา ข้าว่าแกกินดีหมีเสือดาวแล้ว ถึงบังอาจมาหาเรื่องถึงที่ข้า!"
"ประธาน... ประธานเฉิน!" จางเทาเลือดกำเดาไหลพราก
เฉินอันกระชากเขาขึ้นมาจากพื้น ดวงตาฉายแววราวกับอยากฉีกจางเทาเป็นชิ้น ๆ
จางเทาอึ้งไป ตระกูลจางกับตระกูลเฉินสัมพันธ์กันดี แล้วที่ดินผืนนี้เขาก็ตกลงกับน้องชายคนรองของตระกูลเฉินไว้ตั้งแต่วันก่อนว่าจะมาดู
ทำไมเฉินอันเจอหน้า ถึงลงมือโดยไม่พูดไม่จาเลย
จางเทายังอยากอธิบาย "ประธานเฉิน ฟังผมอธิบายก่อน น้องชายของคุณ เฉินจิน เป็นคนรับปากผมเอง ให้ผมมาดูที่ดินผืนนี้ แถมยังบอกว่าจะยกให้ผมได้!"
"แกพูดบ้าอะไร!" เฉินอันตวาดจนน้ำลายกระเซ็นแทบจะท่วมจางเทา
"รีบพาคนของแกไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ ที่ดินผืนนี้ข้ายกให้คุณหนูซุนแล้ว!"
"แล้วเมื่อกี้แกจะตัดแขนท่านเยี่ยข้างหนึ่งใช่ไหม?"
"ไอ้ชาติหมา ชักเบื่อชีวิตแล้วรึ!"
"ไอ้เวรเอ๊ย!"
เฉินอันตบหน้าจางเทาอีกหลายฉาด หลี่หย่าฉิงหน้าซีดเผือด ผวาถอยกรู
เยี่ยเฟิงมองหลี่หย่าฉิงอย่างเย็นชา สมแล้ว ที่นึกว่าตัวเองแต่งกับจางเทา เข้าตระกูลใหญ่แล้ว ก็มีสิทธิ์มาสั่งสอนเขา
หารู้ไม่ว่าในสายตาเขา หลี่หย่าฉิงเป็นแค่แมลงเม่า ส่วนตระกูลจางก็เป็นเพียงมดตัวหนึ่ง