"เสี่ยวอวี่! เร็วเข้า รินชาให้ผู้นำตระกูลเฉินและคุณชายเฉินเร็ว!" ซุนหมู่ชิงรีบสั่งจ้าวเสี่ยวอวี่
จ้าวเสี่ยวอวี่มองดูท่าทีของพ่อลูกตระกูลเฉินที่มีต่อเยี่ยเฟิง ในใจตกตะลึงไม่หยุด
คุณซุนจัดตำแหน่งหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยให้เขา นี่มันเล่นตลกกันชัดๆ ไม่ใช่หรือ?
จ้าวเสี่ยวอวี่ผ่านตามองคนมามากมาย จากพฤติกรรมที่ผ่านมาทั้งหมด เยี่ยเฟิงมีฐานะในใจของพ่อลูกตระกูลเฉินสูงมากแน่นอน
อาจจะสูงกว่าที่ซุนหมู่ชิงเห็นเสียอีก เยี่ยเฟิงคนนี้ลึกลับมาก และมีเสน่ห์เย้ายวนใจชายอย่างยิ่ง
ไม่นาน จ้าวเสี่ยวอวี่ก็รินชาให้ทุกคน เฉินจื่อเฟิงไม่กล้าแม้แต่จะนั่ง จนกระทั่งเฉินอันเอ่ยปาก เขาถึงกล้านั่งลง
ซุนหมู่ชิงรู้สึกว่าวันนี้ท่าทางของเฉินจื่อเฟิงแปลกไป จริงๆแล้วนี่ล้วนเกิดจากความประหม่า
เมื่อเผชิญหน้ากับผู้มีอิทธิพลเบื้องหลังกลุ่มเทียนจวิน เฉินจื่อเฟิงดูประหม่าไม่รู้จะวางมือวางไม้อย่างไร
เฉินอันรีบตบไหล่เฉินจื่อเฟิง: "ไอ้ลูกชายข้าคนนี้ ก็เหลวไหลอยู่บ้าง แต่เนื้อแท้แล้วนิสัยไม่เลว"
"ยังหวังว่าคุณซุนจะใจกว้าง ให้อภัยไอ้ตัวไร้ประโยชน์นี้บ้าง!"
"จื่อเฟิง ต่อไปเจ้าต้องหมั่นเรียนรู้จากคุณซุนและคุณเยี่ยให้มาก เข้าใจไหม?"
เฉินอันพูดอย่างจริงจังด้วยความหวังดี เฉินจื่อเฟิงพยักหน้ารัว: "พ่อ! ผมรู้แล้ว!"
ซุนหมู่ชิงเห็นเขาท่าทางเช่นนั้น ในใจอดถอนหายใจไม่ได้ เฉินจื่อเฟิงมีพ่อที่เก่งกว่าตัวเขาไม่รู้กี่เท่า