เรื่องนี้มีเพียงเขาคนเดียวที่รู้ กล่าวคือ หากซุนหมู่ชิงมีผู้ชี้แนะ นางก็สามารถเข้าสู่วิถีนักสู้ได้เช่นกัน
แม้แต่ความเร็วในการยกระดับยังอาจเร็วกว่าเยี่ยเฟิง นี่จึงเป็นเหตุผลที่ซุนหมู่ชิงไม่รู้สึกถึงไอเย็นแม้แต่น้อย
เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจ เยี่ยเฟิงจึงพาซุนหมู่ชิงเดินเล่นรอบหนึ่ง
กว่าพวกเขาจะออกมา เฉินอันก็จากไปแล้ว
แน่นอนว่าที่นี่เป็นทำเลดี ย้ายหินเรืองแสงนั่นออกไป ก็พอดีทำให้ผู้คนไม่ล้มป่วยเพราะความเย็น
ช่วงหน้าร้อนจัด สถานที่แห่งนี้กลับกลายเป็นที่หลบร้อนที่หายาก
ซุนหมู่ชิงเดิมทีไม่อยากได้หินแตกๆ ก้อนนี้ นางยังรู้สึกโกรธอยู่บ้าง: "ใครเขาจะให้ของขวัญเป็นหินแตกๆ สักก้อน?"
"นี่คือของดี! เชื่อฉันเถอะ!" เยี่ยเฟิงบอกให้นางเก็บให้ดี อย่าหยิบออกมาง่ายๆ
หากถูกนักสู้คนอื่นพบเห็น อาจนำภัยมาสู่ตัวได้
กว่าซุนหมู่ชิงและเยี่ยเฟิงจะกลับถึงบ้าน ฟ้าก็มืดแล้ว เหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ซุนหมู่ชิงปวดเมื่อยไปทั้งร่าง
แต่ในใจนางยังมีข้อสงสัยอยู่บ้าง จึงดึงเยี่ยเฟิงไว้ โดยอ้างว่าออกไปสูดอากาศข้างนอก
"คุณมีความสัมพันธ์อะไรกับพ่อลูกตระกูลเฉิน บอกมา คุณต้องมีเรื่องปิดบังฉันแน่!" ซุนหมู่ชิงชี้ไปที่เยี่ยเฟิง
เยี่ยเฟิงแบมือ: "บอกคุณไปแล้วไม่ใช่หรือ? จะมีความสัมพันธ์อะไรอีก?"
"เขาเป็นเพื่อนสนิทของพี่ชายผู้จัดการจ้าว ย่อมเป็นเพื่อนที่ดีของฉัน!"
เยี่ยเฟิงผิวปาก ซุนหมู่ชิงถลึงตาใส่เขา ขณะนั้นเอง ข้อความหนึ่งบนมือถือก็ดึงดูดความสนใจของซุนหมู่ชิงขึ้นมา