วันรุ่งขึ้น เยี่ยเฟิงเก็บข้าวของเรียบร้อย ออกจากตระกูลซุนมา วันนี้ถึงวันนัดหมายแล้ว
ถึงเวลาไปเอาชีวิตจางหลงหู่แล้ว!
และในตอนนี้ โถงใหญ่ตระกูลจาง จางหลงหู่เอนกายบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์
"ฮ่าๆ! วันนี้ก็วันที่สามแล้ว! คนของกลุ่มเทียนจวินล่ะ? ไม่ใช่บอกว่านายน้อยกลุ่มเทียนจวินจะมาล้างตระกูลจางฉันหรือ?"
"ข้ารออยู่ที่นี่!"
มุมกำแพงสูง ปืนกลหลายกระบอกตั้งมั่นอยู่บนแท่น นอกจากนี้ยังมีมือปืนซุ่มยิงอีกจำนวนหนึ่ง ถือปืนไรเฟิลซุ่มยิงหนักซุ่มอยู่บนหลังคา
หน่วยอารักขาหลายร้อยคนของตระกูลจางล้วนถืออาวุธ แต่ละคนจับตาดูรอบด้านอย่างระแวดระวัง
จางเถี่ยกังเห็นขบวนนี้ ก็ยิ้มออกด้วยความดีใจ นายน้อยกลุ่มเทียนจวิน ถ้ามันกล้ามา ข้าจะยิงมันให้เป็นรวงผึ้ง
ในโถงใหญ่ตระกูลจาง ไม่เพียงแต่คนตระกูลจางมารวมกันครบ วันนี้ยังมีกลุ่มคนลึกลับอีกกลุ่มหนึ่ง
ผู้แข็งแกร่งแห่งวิถียุทธ์ยี่สิบสี่ยืนเรียงสองแถว นอกจากสี่คนที่ออกไปลอบสังหารเยี่ยเฟิงแล้ว ในโถงตอนนี้ยังเหลืออีกยี่สิบคนเต็ม
คนเหล่านี้คือคนสนิทของจางหลงหู่ คนเหล่านี้เคยขึ้นภูเขาดาบ ลงทะเลเพลิง ฆ่าคนดั่งผักปลา กระหายเลือดดั่งชีวิต
นี่คือของขวัญที่จางหลงหู่เตรียมไว้ให้กลุ่มเทียนจวิน
เขาฮึกเหิม ยะโสโอหังยิ่งนัก ไม่เห็นนายน้อยห่วยแตกของกลุ่มเทียนจวินอยู่ในสายตาเลยสักนิด
มังกรแกร่งก็สู้เจ้าถิ่นไม่ได้ เมืองหลงเฉิงนี้เขาคือฟ้า กลุ่มเทียนจวินคิดว่าตัวเองเป็นฮ่องเต้แห่งเมืองหลงเฉิงจริงๆ หรือ อยากฆ่าใครก็ฆ่า?