คำพูดนี้ทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ ผ่านไปครู่หนึ่ง ทุกคนมองเหมือนได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ
จางหลงเถิงแหงนหน้าหัวเราะเยาะ "แล้วไยไม่บอกว่าเป็นเง็กเซียนฮ่องเต้เล่า ยังประมุขน้อยกลุ่มเทียนจวินอีก!"
"ถ้าเจ้าเป็นประมุขน้อยกลุ่มเทียนจวิน ข้าก็คือพ่อของประมุขน้อยกลุ่มเทียนจวิน!"
ขณะเดียวกัน จางเถี่ยกังก็มองเยี่ยเฟิงด้วยแววตาอย่างกับมองคนสติแตก เยี่ยเฟิงนี่มันกินยาผิดหรือไง?
"ไอ้หนู! ลูกน้องข้าตายด้วยฝีมือเจ้าหรือเปล่า?"
"ข้าจะให้โอกาสเจ้าถึงตาย! คุกเข่าลง คำนับข้าจางหลงหู่ร้อยที แล้วข้าจะไว้ชีวิต!"
"ต่อจากนี้ เจ้าติดตามข้าจางหลงหู่ได้ ข้าจะตั้งเจ้าเป็นหัวหน้าหอ จะเอาหรือไม่?"
จางหลงหู่ผู้หลอมกายาถึงขีดสุด มองออกว่าคนตรงหน้าไม่ธรรมดา
ขณะนี้ นักสู้ยี่สิบกว่านายก็ล้อมเยี่ยเฟิงไว้แน่นหนา ผนวกกับกำลังยิงจากบนหลังคาที่ครอบคลุมพื้นที่ ต่อให้เจ้าหนูมีสามเศียรหกกร ก็ต้องสิ้นชีพที่นี่
"จางหลงหู่! สามปีก่อน เจ้ากวาดล้างตระกูลเยี่ยจนสิ้นทั้งตระกูล วันนี้ ข้าจะใช้เลือดเจ้าเซ่นไหว้ดวงวิญญาณร้อยชีวิตในตระกูลเยี่ย!"
ทันทีที่พูดจบ จางหลงหู่ชะงักไปก่อน จากนั้นแววตาพลันเผยความหวาดกลัวสุดประมาณ
จางหลงหู่ถอยกรูด สะดุ้งโหยง "เจ้า... เจ้าคือเด็กคนนั้นของตระกูลเยี่ย?"
"เจ้ายังไม่ตาย!" จางหลงหู่ไล่สายตาจับจ้องเยี่ยเฟิงละเอียด ใช่แล้ว ใบหน้านี้คล้ายกับคนผู้นั้นถึงเจ็ดส่วน
ส่วนพวกตระกูลจางเมื่อได้ยิน กลับพากันตะลึงพรึงเพริด ตัวสั่นเทา