เยี่ยเฟิงหันหน้าไปพูดเบา ๆ กับซุนหมู่ชิงว่า “หลับตาลง!”
เขากลัวว่าแสงเลือดจะกระเซ็นใส่ตัวซุนหมู่ชิง และกลัวฉากที่นองเลือดจะทำให้ซุนหมู่ชิงตกใจ
“คนพวกนี้เป็นใครกัน?”
ซุนหมู่ชิงไม่เคยเห็นนักสู้มาก่อน และไม่รู้ว่าคนพวกนี้มาเพื่อเล่นงานเธอ ในหัวของเธอยังคงคิดถึงอิ่นเทียนฉี
“เป็นคนที่มาฆ่าฉัน!” เยี่ยเฟิงพูดอย่างเย็นชา ไอสังหารอันท่วมท้นกลืนกินมือสังหารหลายคน
เมื่อได้เห็นพลังของเยี่ยเฟิง หลายคนก็ไม่กล้าประมาทอีกต่อไป “ลงมือพร้อมกันเลย! ฆ่าไอ้หนูนี่ให้ตาย!”
เงาร่างสามสายจัดท่าล้อมเป็นกระบวน ตรงดิ่งเข้าล้อมรอบตัวเยี่ยเฟิง ส่วนในรถ ซุนหมู่ชิงสมองยุ่งเหยิงไปหมด
ร่างของเยี่ยเฟิงเหมือนภูตผีปีศาจ ลากคราบเงาหลงเหลือไว้บนพื้นดินเป็นทางยาว
มองแผ่นหลังที่ไม่คุ้นเคยนั้น ซุนหมู่ชิงยิ่งหวาดกลัวขึ้นทุกที คนที่อยู่ตรงหน้า ยังเป็นเยี่ยเฟิงที่เธอรู้จักอยู่จริงหรือ?
คมมีดเย็นเยียบเสียดแทงผ่านห้วงว่าง มุ่งตรงสู่ลำคอของเยี่ยเฟิง
เพียงชั่วพริบตา หลายคนก็ปล่อยกระบวนท่าออกไปหลายสิบกระบวนท่า แต่ละท่าล้วนเอาชีวิต
สิ่งที่พวกเขาคิดไม่ถึงก็คือ กระบวนท่าโจมตีที่ราวมรสุมถาโถมเช่นนี้ กลับไม่อาจแตะต้องแม้ปลายเสื้อของเยี่ยเฟิง
มุมปากของเยี่ยเฟิงยกยิ้มขึ้น เหน็บแนมอยู่เล็กน้อย “แค่ฝีมือระดับนี้ก็กล้าออกมาเก่งนัก?”
“เยี่ยเฟิง ระวังหน่อย!”
ซุนหมู่ชิงเหงื่อเย็นท่วมศีรษะ แต่ในใจกลับเป็นห่วงความปลอดภัยของเยี่ยเฟิงยิ่งนัก หากเยี่ยเฟิงเป็นอะไรไป เธอก็ไม่มีทางรอดจากเงื้อมมือของมือสังหารพวกนี้เช่นกัน
“หรือจะเป็นจางหลงหู่? ไม่ใช่สิ! เป้าหมายของจางหลงหู่น่าจะเป็นอิ่นเทียนฉี แล้วจะเป็นเยี่ยเฟิงได้ยังไง?”