ในห้องทำงาน หลูโยวหมิง โจวหยาง และหลินหว่านหว่านนั่งอยู่คนละฝั่งโต๊ะทำงาน หันหน้าเข้าหากัน!
“หัวหน้าหลู การจับกุมเป็นไปอย่างราบรื่นดีใช่ไหม?” โจวหยางถามเสียงเรียบๆ
“ฮ่าๆๆ มีเบาะแสและข่าวกรองจากพวกคุณ ไหนเลยจะไม่ราบรื่น!”
หลูโยวหมิงพูดต่อว่า “พวกคุณไม่รู้หรอกว่าตระกูลเฉินมีเงินมากแค่ไหน เงินสดล้วนๆ เกินหนึ่งหมื่นสี่พันหยวน ยังมีเหรียญเงินและทองคำแท่งอีกครึ่งลัง ไม่รู้ว่าพวกสารเลวนั้นไปได้สิ่งเหล่านี้มาจากไหน!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ โจวหยางก็อดประหลาดใจในใจไม่ได้ นี่มันยุคเจ็ดสิบ [ปี 1970] นะ หนึ่งหมื่นสี่พันหยวนมันขนาดไหนกัน
รู้ไว้ว่า คำว่า “ครอบครัวหมื่นหยวน” เพิ่งจะมีมาหลังยุคแปดสิบกลางถึงปลาย [ปี 1980] ไม่คิดว่า ครอบครัวของหัวหน้าหน่วยเฉินจะเป็นครอบครัวหมื่นหยวนเสียแล้ว
ส่วนหลินหว่านหว่านดูเหมือนจะรู้เรื่องทั้งหมดอยู่ก่อนแล้ว เธอพูดเสียงเบาว่า “เหรียญเงินและทองคำแท่งพวกนั้น เฉินเจี้ยนอิ้งริบมาจากบ้านคนอื่นเมื่อสองสามปีก่อน คนที่ถูกริบเคยเป็นเจ้าที่ดิน!”
หลูโยวหมิงพูดทันทีด้วยความโกรธ “ไอ้สารเลวนี่ มีข้อหาเพิ่มอีกข้อ พอสอบสวนเสร็จ จะจัดการมันพร้อมกัน!”
ตอนนี้เอง โจวหยางถามขึ้นทันใด “หัวหน้าหลู เรื่องแบบตระกูลเฉินนี่ โดยทั่วไปใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะตัดสิน?”
หลูโยวหมิงพูดว่า “เร็วที่สุดก็ต้องสามเดือน ไหนจะต้องสอบสวน ไหนจะต้องฟ้องร้อง...”
“หนึ่งเดือน!”
“อะไรนะ?”
“ฉันต้องการเห็นผลตัดสินภายในหนึ่งเดือน!” โจวหยางพูดเสียงเข้ม