เห็นหลินหว่านหว่านในพริบตา เฉินเจี้ยนอิ้งแทบหัวใจแตกสลาย ราวกับเห็นสิ่งที่น่ากลัวอะไรสักอย่าง
“เธอ...เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
เสียงของเฉินเจี้ยนอิ้งสั่นเทา ไม่สามารถกลั้นความกลัวในใจเอาไว้ได้
เขารู้ดีว่าตัวเองและครอบครัวทำอะไรกับหลินหว่านหว่านไว้บ้าง ถ้าถูกเปิดโปงขึ้นมา พวกเขาคงตายไม่มีที่ฝังศพ
ตอนแรกที่โจวหยางบอกว่าภรรยาและลูกชายถูกจับ เฉินเจี้ยนอิ้งไม่เชื่อจากใจจริง แต่ตอนนี้เขาเชื่อแล้ว
หลินหว่านหว่านตอนนี้ทั้งกลัวและตื่นเต้น เธออดกลั้นความกลัวในใจไว้ แล้วพูดว่า “นายว่าทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ...ก็เพื่อมาฟ้องร้องพวกนายไง!”
เฉินเจี้ยนอิ้งสีหน้าไม่ดี พูดว่า “หว่านหว่าน...หว่านหว่านพวกเราผิดไปแล้ว เธอ...อย่าฟ้องพวกเราเลย ฉันจะให้ลูกชายคนโตดูแลเธออย่างดีเอง!”
หลินหว่านหว่านเหมือนระเบิดอารมณ์ขึ้นมา เสียงแหลมสูงพูดว่า “นายคิดว่าเป็นไปได้มั้ย?”
“ลองคิดดูว่าพวกนายปฏิบัติกับฉันมาหลายปียังไง ฉันอยู่ในบ้านพวกนายยังสู้หมาไม่ได้ ใครอยากจะรังแกก็รังแก พอไม่มีประโยชน์แล้วยังจะคิดฆ่าฉันอีก ฉันแทบอยากกินเนื้อนาย ดื่มเลือดนาย ลอกหนังนาย ดึงเอ็นนาย!”
เฉินเจี้ยนอิ้งถูกคำพูดอาฆาตของหลินหว่านหว่านทำให้ตัวสั่นไปทั้งตัว เขารู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นภัยแฝง เสียใจจริงที่ไม่รีบฆ่านางเสียแต่เนิ่นๆ
ตอนนี้นางได้โอกาสแล้ว ตระกูลเฉินของพวกเขาคงจะซวยแล้ว
“หว่านหว่าน เธอก็เป็นลูกสะใภ้ของตระกูลเฉิน ถ้าทำร้ายพวกเรา เธอก็จะไม่ได้ดีอะไรเหมือนกัน!” เฉินเจี้ยนอิ้งยังอยากพยายามอีกสักครั้ง เผื่อหลินหว่านหว่านจะ ‘รู้สึกตัว’ ทัน