เมื่อกลับมาที่สำนักงานความมั่นคงอำเภออีกครั้ง โจวหยางพาเหลียงเยว่ไปส่งที่ห้องทำงานของหลูโยวหมิง พอเล่าเรื่องคร่าวๆ ให้ฟังแล้วก็จากมา
เรื่องมาถึงขั้นนี้ บทบาทของเขาไม่สำคัญอีกต่อไป
ที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับว่าทางเจ้าหน้าที่จะสอบสวนอย่างไร ศาลจะตัดสินอย่างไร ส่วนเขาก็แค่รอข่าวเท่านั้น!
คิดว่านายยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก โจวหยางจึงตั้งใจถอนตัวออกมาให้ทันเวลา
ออกจากสำนักงานความมั่นคงมาแล้ว โจวหยางรู้สึกตัวเบาสบายทั้งกายและใจ สบายใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
พ่อลูกตระกูลเฉินในสายตาของเขาแม้จะเป็นเพียงแมลงสาบสองสามตัว ไม่มีภัยคุกคามอะไรใหญ่โต
แต่มันก็ชวนให้ระคายเคืองใจ น่าขยะแขยงยิ่งนัก
ตอนนี้พวกสารเลวนั่นจะหายไปจากโลกของเขาเสียที โจวหยางรู้สึกฟินสุดๆ
แม้แต่แสงแดดอันร้อนระอุของเดือนกรกฎาคม ในสายตาของเขาก็แค่สว่างจ้าเกินไปหน่อยเท่านั้น!
กลับมาที่โรงพยาบาลประจำอำเภอ โจวหยางแวะไปที่ห้องพักผู้ป่วยของพี่สะใภ้สีก่อน
วันนี้มีเรื่องวุ่นวายมากมาย เขามาที่โรงพยาบาลสองรอบแต่ก็ไม่ได้แวะไปดูจงนาที่กำลังรอคลอดเลย
ตอนนี้จัดการเรื่องต่างๆ จนเรียบร้อยพอสมควรแล้ว โจวหยางจึงคิดจะมาเยี่ยมดูสักหน่อย เผื่อจะได้ช่วยอะไรได้บ้าง
ผลักประตูเข้าไป พี่สี่หลี่กั๋วเฉียงกำลังเดินไปเดินมาอยู่ในห้องกับจงนา ส่วนพี่ชายคนโตก็นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กข้างๆ สูบยาสูบแห้ง