ที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน ห้องทำงาน!
อาหารของหลี่โหย่วเวยถูกส่งมาเมื่อยังไม่ถึงเที่ยง ตอนนั้นโจวหยางกำลังแปลต้นฉบับอยู่บนโต๊ะไม้เรียบง่าย
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า โจวหยางก็รีบเก็บวารสารภาษาอังกฤษทันที เพื่อไม่ให้ใครพบและเกิดปัญหาโดยไม่จำเป็น
แต่เมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาคือภรรยาสาวของตัวเอง เขาก็ผ่อนคลายลงทันที
"มีแค่เธอคนเดียวเหรอ!"
หลังจากเข้ามา หลี่โหย่วเวยก็วางซาลาเปาห่อและโจ๊กลูกเดือยลงบนโต๊ะพร้อมกับถามว่า "พ่อพาเป่าเอ๋อร์ไปที่แปลงนาใกล้ลำธารเล็ก ๆ ละ คนอื่นก็ต่างยุ่งกันไปคนละทาง ฉันก็เลยอยู่คนเดียวไง!" โจวหยางพูดพร้อมกับยิ้ม
"งั้นก็รีบกินสิ!"
เมื่อเห็นว่าอาหารกลางวันเป็นซาลาเปาไส้เนื้อ โจวหยางก็ดีใจทันที
ตั้งแต่เกิดใหม่ เขาพอใจกับชีวิตปัจจุบันทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องอาหารที่อดไม่ได้ที่จะบ่น
ถึงแม้เขาจะได้กินธัญพืชหยาบไม่กี่มื้อ แต่ทุกครั้งที่กินข้าวโพดปั้นและขนมปังดำ เขาก็รู้สึกไม่สบายตัว
โจวหยางหยิบซาลาเปาไส้เนื้อขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาหนึ่งลูก แล้วถามพร้อมกับยัดเข้าปาก "ที่รัก เธอกินข้าวหรือยัง?"
"กินแล้ว ฉันกินข้าวมาก่อนแล้ว!" หลี่โหย่วเวยตอบตามจริง
"ทำไมไม่เอามาเพิ่มอีกสองสามลูก พ่อกับเป่าเอ๋อร์ก็อยู่ด้วย"
"วันนี้ฉันนึ่งไว้เยอะ นอกจากเก็บไว้ให้เราสองคนเก้าลูก ที่เหลือก็ส่งไปที่บ้านใหญ่หมดแล้ว เดี๋ยวแม่จะเอาซาลาเปาไปส่งที่แปลงนาให้!" หลี่โหย่วเวยพูด