"ทำไมล่ะ ก็เพราะคำพูดไม่เข้าหูของคนแซ่เฉินงั้นหรือ" หลี่โหย่วเวยขมวดคิ้วถาม
"มีส่วน แต่ไม่ใช่ทั้งหมด!"
ตอนที่โจวหยางกำลังจะอธิบายต่อ หลี่โหย่วเวยก็พูดขึ้น: "ถ้าเป็นเพราะกลัวคนจะนินทา ก็ไม่จำเป็นต้องกังวล เพราะตำแหน่งพนักงานจดคะแนนของนายไม่ใช่ได้มาแบบไม่ยุติธรรม!"
โจวหยางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามทันที: "ได้มาแบบไม่ยุติธรรมหมายความว่ายังไง"
หลี่โหย่วเวยหน้าซาลง เลือกตอบ: "เรื่องนี้ไม่ต้องถามหรอก ยังไงเสีย ต่อให้คนแซ่เฉินจะไปฟ้องถึงชุมชนก็ไม่มีประโยชน์ พ่อไม่ได้เห็นแก่พวกเรา และพวกเราก็ไม่ได้เอาเปรียบหน่วยผลิตด้วย!"
ฟังจบ โจวหยางก็รู้สึกว่ามีความลับบางอย่างที่เขาไม่รู้แอบแฝงอยู่
แต่ดูจากสีหน้าของหลี่โหย่วเวยแล้ว คงไม่ยอมบอกเขาเอง ดังนั้นเขาจึงไม่ควรถามต่อ ค่อยถามพ่อตาเองทีหลังก็ได้!
แต่ความคิดของเขาไม่ได้เปลี่ยนไป จึงพูดทันที: "ไม่อยากให้คนนินทาเป็นเพียงเหตุผลหนึ่ง เหตุผลหลักที่ฉันไม่เป็นพนักงานจดคะแนนก็คือไม่มีเวลาแบ่งมา"
จากนั้นโจวหยางก็พูดต่อ: "เธอก็รู้ ฉันรับงานแปลของทางเมืองมาแล้ว ถ้ายังเป็นพนักงานจดคะแนนต่อก็จะกระทบงาน แย่กว่านั้นอาจพังทั้งสองอย่าง!"
หลี่โหย่วเวยคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูด: "ทำทั้งสองอย่างไม่ได้เหรอ ฉันกลัวว่างานแปลของนายจะทำได้ไม่นาน นายก็รู้ดี หน่วยผลิตนอกจากตำแหน่งพนักงานจดคะแนนนี้แล้ว งานอื่นนายทำไม่ได้จริง ๆ!"
โจวหยางเข้าใจดี หลี่โหย่วเวยพูดแบบนี้ก็เพื่อเผื่อทางไว้ให้ครอบครัว กลัวว่าถ้าจานแปลทำไม่ได้ แล้วตำแหน่งพนักงานจดคะแนนก็หายไปด้วย ครอบครัวจะตกที่นั่งลำบากจริง ๆ!