ชาตินี้ เนื่องจากการกลับชาติมาเกิดของโจวหยาง หลายสิ่งหลายอย่างจึงเปลี่ยนไป
แต่ความเกลียดชังไม่ได้หายไปเพราะเหตุนี้ กลับยิ่งทวีความรุนแรงและชัดเจนขึ้นเมื่อได้เห็นเฉินเจี้ยนอิ้ง
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่ไอ้เฉินจากไปเมื่อกี้ สายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นในดวงตาของมัน เขาเห็นชัดเจน หากไม่ผิดคาด ไอ้หมอนี่ต้องคิดการใหญ่แน่นอน
ครั้งนี้ โจวหยางจะไม่มีวันปล่อยให้มันทำร้ายหลี่โหย่วเวยหรือใครก็ตามในตระกูลหลี่ได้อีก
และด้วยเหตุนี้ โจวหยางที่เดิมทีคิดว่าจะไม่ทำงานอีกแล้วก็เปลี่ยนใจ งานนี้เขาต้องทำ อย่างน้อยก็จนกว่าเขาจะโค่นเฉินเจี้ยนอิ้งลงได้
ถึงแม้จะต้องทำงาน แต่ก็ต้องบอกว่างานของโจวหยางไม่หนักหนาอะไร
ตอนที่คนอื่นตรากตรำทำงานกันแทบตาย โจวหยางแค่เดินไปเดินมาในทุ่ง ตรวจดูว่าชาวบ้านทำงานได้มาตรฐานหรือไม่
เวลาที่เหลือ ส่วนใหญ่เขานั่งจิบชาอยู่ในออฟฟิศ!
ไม่แปลกใจเลยที่เฉินเจี้ยนอิ้งจะให้ความสำคัญกับตำแหน่งพนักงานจดคะแนนนัก มันสบายเหลือเกิน แถมยังสบายกว่าตำแหน่งหัวหน้าหน่วยของมันอีก
เพราะถึงแม้หัวหน้าหน่วยผลิตจะมีอำนาจไม่น้อย แต่ความรับผิดชอบก็ใหญ่หลวง ต้องรับผิดชอบผลผลิตทั้งหมดของหน่วยผลิต
ครอบครัวหนึ่งร้อยห้าสิบหกสิบคนในหน่วยผลิตจะมีข้าวกินตลอดหน้าหนาวหรือไม่ จะมีข้าวส่งให้ประเทศชาติมากพอหรือไม่ ล้วนเป็นหน้าที่ของหัวหน้าหน่วยต้องรับผิดชอบ
ถ้าทำอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้ เบื้องบนก็จะเรียกถาม เบื้องล่างชาวบ้านก็จะด่า นี่คืองานที่ไม่ง่ายเลย
แต่พนักงานจดคะแนนของหน่วยผลิตกลับเหมือนนายหมู่บ้านเก่า ๆ แค่นั่งเขียน ๆ วาด ๆ ก็พอ ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร นี่แหละที่เรียกว่าสบายจริง ๆ!