ยังไม่ทันที่โจวหยางจะย่อยข้อมูลนี้ ก็ได้ยินหลี่เฟิงเหนียนพูดต่อว่า "อีกอย่าง การตายของเหาโหวสามก็มีปัญหา!"
"ไม่ใช่ถูกเฉินกังแทงตายหรือไง มีปัญหาอะไร?" โจวหยางถามอย่างประหลาดใจ
"ใช่ที่เฉินกังแทงตาย แต่ท่าแทงไม่ถูกต้อง!"
"ท่าแทงไม่ถูกต้องยังไง ผมไม่เห็นจะต่างอะไรเลย?"
หลี่เฟิงเหนียนมองเขาอย่างหนึ่งแล้วพูดว่า "นายเป็นแค่คนธรรมดา หนึ่งไม่เคยขึ้นสนามรบ สองไม่เคยฆ่าคน แน่นอนว่ามองไม่ออก แต่ข้าเคยขึ้นสนามรบและเคยฆ่าคนมาแล้ว ย่อมมองเห็นปัญหา!"
"พ่อครับ แล้วท่านเห็นปัญหาอะไร?" โจวหยางรีบถาม
"ข้าตรวจดูศพของเหาโหวสามแล้ว โดนแทงทั้งตัวเป็นสิบแผล แต่บาดแผลที่ถึงตายล้วนแทงเข้าจากด้านหลัง หมายความว่าเขาถูกจู่โจมจากด้านหลัง!"
"แบบนี้..."
แม้โจวหยางจะไม่ถนัดเรื่องพวกนี้ แต่ก็พอฟังรู้เรื่อง จึงขมวดคิ้วถามว่า "พ่อหมายความว่าเหาโหวสามไม่ได้ถูกเฉินกังฆ่าตอนที่กำลังปล้น แต่เป็นการที่เฉินกังลอบแทงจากด้านหลังเหรอ?"
"อืม ถ้าหากว่าเหาโหวสามถูกเฉินกังฆ่าตอนที่ต่อสู้กัน แผลน่าจะอยู่ด้านหน้าหรือด้านข้าง แต่ไม่ควรรวมอยู่ที่ด้านหลัง!"
จากนั้นหลี่เฟิงเหนียนก็พูดต่อว่า "อีกอย่างเหาโหวสามตั้งแต่เด็กชอบชกต่อย มีประสบการณ์มากมาย ร่างกายเขาไม่ได้อ่อนแอแบบไอ้เฉินกังนั่น"
"ถ้าไม่ใช่การลอบทำ เขาจะสู้กับเหาโหวสามตรงๆ ได้ยังไง แล้วจะฆ่าเขาได้ยังไง!"
โจวหยางคิดตามแล้ว วิเคราะห์ของพ่อตาเขาฟังดูมีเหตุผล!
เขาเคยต่อสู้กับเหาโหวสามมาแล้ว คนๆ นี้ถึงแม้ไม่เคยผ่านการฝึกฝน แต่ทั้งพละกำลังและความเร็วปฏิกิริยาก็จัดว่าเป็นเลิศ ตัวเขาเองยังต้องออกแรงพอสมควร