โรงพยาบาลประจำอำเภอ อาคารผู้ป่วยใน!
ตอนที่โจวหยางมาถึง เหยียนเกิงตงกำลังคุยกับลาวจางโถวอยู่!
ช่วงที่นอนโรงพยาบาลไม่กี่วันนี้อาจเป็นช่วงที่สบายที่สุดในรอบหลายปีของเขา เพราะปกติเขาต้องตื่นแต่เช้าทุกวันเพื่อทำความสะอาดคอกสัตว์ อุจจาระของวัวกว่า 20 ตัว ล่อและม้ากว่า 20 ตัว รวมถึงลาป่า dozen ตัวในหน่วยผลิตทั้งหมดต้องเก็บกวาดให้สะอาด
ถ้าคอกสัตว์มีคราบปัสสาวะมากเกินไป เขาก็ต้องไปขุดดินข้างนอกมาโรยรองพื้นคอก
นอกจากนี้ ทุกวันหลังจากสัตว์ทำงานกลับมา เขาก็ต้องดูแลให้น้ำและหญ้า ซึ่งถึงแม้จะเริ่มทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ ก็ต้องยุ่งจนถึงสองทุ่มหรือสามทุ่ม
เมื่อเทียบกับความเหนื่อยล้าทางร่างกายแล้ว ความทุกข์ใจทางจิตใจต่างหากที่ทนไม่ได้ที่สุด
เพราะสถานะทางสังคมของเขา ทุกคนในหน่วยผลิตต่างหลีกเลี่ยงเขาเหมือนหนีภัย มีเพียงลูกชายของเขาเท่านั้นที่กล้าพูดคุยด้วย
ดังนั้น ในช่วงหลายปีมานี้ เขารู้สึกว่าความสามารถในการพูดของเขาแทบจะเสื่อมถอยลง
ช่วงที่นอนโรงพยาบาล เนื่องจากหลุดจากสภาพแวดล้อมเดิม ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นหนึ่งในกลุ่มที่พักในคอกสัตว์
ไม่ว่าจะเป็นหมอ พยาบาล หรือคนไข้คนอื่น ๆ ก็ปฏิบัติต่อเขาอย่างปกติ ซึ่งทำให้จิตใจที่อัดอั้นมานานของเขาได้ผ่อนคลายลงบ้าง
"เอี๊ยด!"
พร้อมกับเสียงประตูห้องพักผู้ป่วยถูกเปิดออก โจวหยางเดินเข้ามาพร้อมกับหิ้วถุงผ้าใบหนึ่ง
เมื่อเห็นโจวหยาง ลาวจางก็รีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "ปัญญาชนหนุ่มสาวโจวมาแล้ว นั่งก่อน เติมน้ำให้หน่อย" (คำว่า "โจวปัญญาชน" แปลว่า "ปัญญาชนหนุ่มสาวโจว")