เมื่อคืนวานเหนื่อยมาทั้งคืน กลางวันตำรวจก็ซักถามอยู่เกินครึ่งวันไม่ได้นอน ดังนั้นโจวหยางจึงง่วงมาก
หลังกินข้าวเสร็จ เขาก็ล้มตัวลงนอนทันที
เพื่อไม่ให้เป่าเอ๋อร์มารบกวนโจวหยางพักผ่อน หลี่โหย่วเวยจึงพานางไปที่บ้านใหญ่ทันที
โจวหยางหลับยาวจนถึงสองทุ่ม พอตื่นขึ้นมาท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
นึกขึ้นได้ว่าเหยียนเหวินฮุยเด็กน้อยยังไม่ได้กินข้าว โจวหยางจึงรีบอุ่นข้าวต้มที่เหลือจากตอนกลางวัน คว้าซาลาเปามาสองสามลูก แล้วตรงไปที่คอกสัตว์
พอมาถึงคอกสัตว์ ก็เห็นเด็กน้อยกำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูคอกวัว
เดินเข้าไปใกล้ถึงเห็นว่าเขากำลังปอกเปลือกไข่
"ไปเก็บไข่นกที่อ่างเก็บน้ำมาอีกแล้วเหรอ?" โจวหยางขมวดคิ้วถาม
เหยียนเหวินฮุยไม่ทันสังเกตว่าโจวหยางเดินมาใกล้ พอได้ยินเสียงก็ตกใจจนไข่นกในมือร่วงลงพื้นเปื้อนดิน
เงยหน้าขึ้นมาเห็นเป็นโจวหยาง ใบหน้าเล็กๆ ก็ฉายรอยยิ้มดีใจ: "ลุงโจว มาแล้ว!",
"อือ ไม่บอกแล้วเหรอว่าอย่าไปเก็บของพวกนั้นที่อ่างเก็บน้ำ อันตรายมาก!" โจวหยางพูด
ฝั่งอ่างเก็บน้ำมีดงกก ไข่นกกับไข่เป็ดป่าเยอะจริง แต่มันก็อันตรายจริงๆ เมื่อไม่กี่ปีก่อนยังมีคนจมน้ำตายเพราะไปเก็บไข่นก
"ลุงโจว ผมได้ยินว่าลุงถูกตำรวจพาตัวไป นึกว่าลุงกลับมาไม่ได้แล้ว ก็เลยไปแวะมา"
"อือ ต่อไปอย่าไปที่อ่างเก็บน้ำอีก"