ยามดึกดื่น กลางคืนสงัด หนุ่มสาวที่เพิ่งผ่านการต่อสู้กันอย่างดุเดือดทั้งครึ่งวันก็เหนื่อยอ่อน กำลังจะเข้านอน
จู่ๆ ก็มีเสียงร้องดังมาจากด้านนอก แม้จะฟังไม่ชัดว่าตะโกนว่าอะไร แต่โจวหยางก็ยังคว้าเสื้อมาคลุมตัวแล้วเปิดประตูออกไปดู
ในความมืด โจวหยางเห็นคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู จึงตะโกนถามว่า "ใครน่ะ!"
"ฉันเอง ฉีเชียง!"
"พี่สี่ มาทำไมกลางดึกแบบนี้?" โจวหยางถามด้วยความประหลาดใจ
"หน่วยผลิตเพิ่งรายงานมาว่า คอกวัวถล่ม พ่อให้รีบไปดูหน่อย!"
"โอเค ฉันไปเดี๋ยวนี้!"
หลี่กั๋วเฉียงไม่ได้รอเขา แต่ไปบอกบ้านอื่นต่อ
หลี่โหย่วเวยได้ยินที่พี่สี่พูด จึงรีบบอกว่า "กลางคืนหนาว ใส่เสื้อหนาๆ หน่อย!"
"อืม! เธอนอนก่อนเถอะ ฉันไปดูหน่อย!"
พูดจบ โจวหยางก็รีบแต่งตัว แล้วหอมแก้มหลี่โหย่วเวยหนึ่งที ก่อนจะออกไป
คอกวัวอยู่ลึกสุดของหน่วยผลิต ตอนที่โจวหยางมาถึง หลี่เฟิงเหนียน เฉินเจี้ยนอิ้ง จางเกินวั่ง และคนอื่นๆ มาถึงกันหมดแล้ว กำลังสั่งการให้สมาชิกสหกรณ์เก็บกวาดซากปรักหักพังในคอก
แต่ไกลๆ โจวหยางก็ได้ยินเสียงโกรธเกรี้ยวของเฉินเจี้ยนอิ้ง: "คานคอกวัวผุพังขนาดนี้ ทำไมไม่มีใครบอก! ถ้าสัตว์ตาย ใครจะรับผิดชอบได้!..."
ในตอนนั้นเอง เด็กผู้ชายอายุประมาณเจ็ดแปดขวบคนหนึ่งวิ่งมาหาเฉินเจี้ยนอิ้ง พูดด้วยน้ำเสียงที่ปนสะอื้นว่า "หัวหน้าหน่วยครับ ช่วยไปดูหน่อยเถอะ พ่อผมถูกฝังอยู่ในคอกวัว ช่วยพ่อผมด้วยเถอะครับ!"
แต่เฉินเจี้ยนอิ้งกลับทำหน้ารำคาญพูดว่า "ไปให้พ้น! ไม่เห็นหรือไงว่าข้างล่างยังมีสัตว์ถูกฝังอยู่ รอขุดสัตว์ขึ้นมาก่อนค่อยว่ากัน!"