ตระกูลเฉิน. ห้องหลัก!
บรรยากาศในห้องอึมครึมลงเล็กน้อย เฉินเจี้ยนอิ้งนั่งหน้าเครียดอยู่บนขอบเตียงเตา มือถือกล้องยาสูบแห้งสูบ "ปั๊ด" "ปั๊ด" ไปเรื่อย ๆ แสงไฟจากปลายบุหรี่ที่วูบวาบราวกับอารมณ์ของเขาในตอนนี้ ฉาย ๆ มืด ๆ
ส่วนบนพื้น เฉินกังนั่งยอง ๆ กำหมัดแน่น ประกอบกับรอยนิ้วมือบนใบหน้า ทำให้สีหน้าดูบึกบึนน่ากลัว!
"ที่พูดมาเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงทั้งหมดหรือเปล่า?"
เมื่อครู่ เฉินกังได้เล่าเหตุการณ์ตอนกลางวันให้พ่อฟังหมดแล้ว
"พ่อ ผมสาบานได้ว่าคนตระกุลโจวเป็นฝ่ายลงมือก่อน ผมแค่ชกกลับไปหมัดเดียวเท่านั้น นอกจากนั้นไม่ได้แตะต้องตัวเขาแม้แต่นิ้วเดียว!" เฉินกังพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
เฉินเจี้ยนอิ้งตอนนี้รู้แล้วว่าตระกูลเฉินของตนถูกคนสักแหร่มันเล่นงาน!
นึกถึงเงินสองร้อยหยวนนั้น เฉินเจี้ยนอิ้งก็รู้สึกเจ็บใจขึ้นมาทันที
นั่นคือเงินสองร้อยหยวนนะ! ซื้อหมูได้ทั้งตัวเชียว กลับตกไปอยู่ในมือตระกูลโจวอย่างง่ายดายแบบนี้
เห็นพ่อตัวเองนั่งเงียบไม่พูดจา เฉินกังจึงพูดขึ้นอีกครั้ง: "พ่อ เชื่อผมเถอะ ไอ้หนูนั่นแกล้งทำเป็นเจ็บชัวร์!"
เฉินเจี้ยนอิ้งพ่นควันออกมาปั๊ดหนึ่ง แล้วพูดเสียงทุ้ม: "ยังมีหน้ามาพูดอีก ใครงั้นไม่ทำอะไรก็ไปยุ่งกับไอ้เด็กนั่นอยู่ได้ ก็นึกว่าเขาจะไม่เล่นงานเอ็งหรือไง?"
"พ่อ ก็ไอ้คนตระกูลโจวชอบขัดแข้งขัดขาพ่ออยู่เรื่อย ผมก็แค่จะไปหาเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้มัน ไม่คิดว่า..."
"พอได้แล้ว ไอ้ลูกเปรตอย่างเอ็งคิดยังไงพ่อไม่รู้อีกหรือไง เอ็งก็แค่หลงเสน่ห์ลูกสาวตระกูลหลี่เข้าจริง ๆ"