รถม้าถูกเตรียมไว้อย่างรวดเร็ว ภายใต้สายตางงของสมาชิกสหกรณ์ โจวหยางช่วยกันหามชายผู้บาดเจ็บขึ้นรถ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังอำเภออวิ๋นซานซึ่งอยู่ห่างออกไปยี่สิบกิโลเมตร
เนื่องจากโจวหยางไม่เคยขับรถม้ามาก่อน หลี่เฟิงเหนียนจึงให้หลี่เจี้ยนกั๋วและหลี่กั๋วชิ่งสองพี่น้องตามไปด้วย เพื่อจะได้ช่วยเหลือกันระหว่างทาง
หลังจากออกจากหมู่บ้าน หลี่เจี้ยนกั๋วมองโจวหยางแล้วพูดว่า "น้องเขย เรื่องแบบนี้ต่อไปแกอย่าไปยุ่งเลยดีกว่า!"
โจวหยางรู้ดีว่าเขากังวลเรื่องอะไร ถอนหายใจแล้วพูดว่า "พี่ใหญ่ พี่กลัวว่าเราช่วยเขามาแล้วจะมีเรื่องกับเขาเหรอ?"
"อืม สถานการณ์ช่วงนี้แกก็รู้นี่นา ถึงแม้จะไม่รุนแรงเท่าเมื่อสองสามปีก่อน แต่ถ้าโดนใครจับได้ว่าเรามีปม ก็ยังเดือดร้อนได้ง่ายๆ อยู่ดี!"
โจวหยางพยักหน้าแล้วพูดว่า "ผมรู้ครับ เพียงแต่ชายชาติทหารที่เกิดมาเป็นคน ควรทำในสิ่งที่ควรทำ และไม่ทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ!"
"ชีวิตหนึ่งกำลังดิ้นรนอยู่ตรงหน้า เรามีความสามารถแต่กลับนิ่งเฉย ปล่อยให้เขาตายต่อหน้าต่อตา เรื่องแบบนี้ผมทำไม่ได้หรอก!"
หลี่กั๋วชิ่งมองพี่ชายแล้วพูดว่า "พี่ ผมว่าโอวหยางพูดถูก เขาทำผิดก็เรื่องของเขา ส่วนที่เราช่วยคนก็ไม่ผิด!"
"แกว่าดีก็ดีเหรอ? ช่วงนี้คนจำนวนเท่าไหร่ที่เบิกตากว้างเพื่อรอจับผิดคนอื่น พวกแกนี่เอาดาบไปส่งให้เขาจับตัวเองชัดๆ!" หลี่เจี้ยนกั๋วพูดอย่างไม่พอใจ
เพราะเขาอายุมากกว่า ตอนที่ขบวนการเริ่ม เขาอายุสิบห้าหรือสิบหกแล้ว จึงจำเรื่องบางอย่างได้ขึ้นใจ