มองรถเล็ก "โวลก้า" ขับลับไปไกล หลี่โหย่วเวยก็ถอนหายใจโล่งอกออกมาในที่สุด!
ที่แท้คนพวกนี้ไม่ได้มาชิงตัวสามีของนางกลับเมือง แต่มาขอให้เขาช่วยเหลือต่างหาก
เมื่อเห็นสีหน้าโล่งใจของภรรยาสาว จางหยางอดยิ้มไม่ได้ พูดว่า "ยังไง ไม่กังวลแล้วหรือไง?"
หลี่โหย่วเวยหน้าแดงขึ้นมาทันที รีบพูดว่า "ฉันก็แค่กลัวว่าจะต้องพลัดพรากจากคุณไปนี่นา!"
จางหยางลูบหัวเล็ก ๆ ของนาง พูดเสียงเบา "ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่หรือไง ต่อให้ฉันต้องออกไปจากที่นี่ ก็ต้องพาเธอกับเป่าเอ๋อร์ไปด้วย ไม่มีทางทิ้งพวกเธอเด็ดขาด!"
"ฉันเชื่อว่าที่คุณพูดมันจริงใจ แต่บางครั้งคนเราเวลามีชีวิตอยู่ ก็ย่อมมีแต่ความจำเป็นบังคับมากมายเกินจะต้านทาน!" หลี่โหย่วเวยกล่าว
"หึ ๆ เรื่องอื่นอาจจะใช่ แต่เรื่องการกลับเมือง ฉันยังพอจะตัดสินใจได้เอง!"
"อืม!"
จากนั้นจางหยางพูดต่อ "อ้อ แล้วก็มีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะบอกเธอ!"
"เรื่องอะไร?"
"ฉันอยากจะไปหาพ่อแม่เร็ว ๆ นี่เธอว่าไง?"
"เมื่อไหร่?" หลี่โหย่วเวยรีบถาม
"ต้นฉบับของฉันที่นั้นต้องใช้อีกวันครึ่ง ๆ สองวัน สูงสุดไม่เกินสองวัน!" จางหยางกล่าว
"รีบขนาดนี้เลยเหรอ?"
"เป็นยังไง เธอไปไม่ได้เหรอ?"
"ก็ไม่เชิง ที่ฉันที่นี่ไม่มีเรื่องอะไร แต่แม่ตั้งใจจะเย็บเสื้อผ้าให้พ่อสามีกับแม่สามีสองชุด ต้องใช้อีกสองวัน!" หลี่โหย่วเวยกล่าว
"มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?"
จางหยางไม่เคยได้ยินแม่ยายพูดเรื่องนี้มาก่อนจริง ๆ!
"แม่บอกว่าพ่อสามีกับแม่สามีอยู่ในที่แบบนั้น สภาพไม่ค่อยดี ชีวิตคงลำบากมาก พอดีกับที่ผ้าที่คุณส่งไปที่บ้านใหญ่ครั้งที่แล้วยังเหลืออีกไม่น้อย แม่ก็เลยคิดจะเย็บเสื้อผ้าใหม่ให้พ่อสามีแม่สามีคนละชุด ถือเป็นของกำนัลที่แม่ในฐานะญาติผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงให้เป็นการต้อนรับ!"