เรื่องสำคัญคุยจบแล้ว ท่านสวีก็นำข่าวดีก้อนโตมาให้โจวหยางอีก!
เขานำค่าต้นฉบับของโจวหยางมาด้วย ต้นฉบับ 12 หมื่นตัว ได้เงิน 618 หยวน
นอกจากนี้ยังมีคูปองอีกหลายใบ!
เมื่อเห็นเงินและบิลเหล่านี้ โจวหยางในใจก็ดีใจเป็นอย่างมาก
ช่วงนี้เขาคอยสงสัยมาตลอด ตามปกติค่าเขียนบทความก็น่าจะถึงแล้ว ไฉนเลยไม่มีวี่แววอะไรเลย
ที่แท้ท่านสวีตั้งใจจะนำมาส่งให้ถึงมือเขานี่เอง ซึ่งช่วยอะไรเขาไว้ได้มากโข
เพราะว่าถ้าเป็นไปรษณีย์โอนเงินมา ก็ยังต้องให้เขาเข้าไปในเมืองเพื่อรับเงิน ลำบากมากทีเดียว
ในขณะที่กำลังดีใจ ประกอบกับใกล้จะถึงเวลาเย็นพอดี โจวหยางจึงเชิญท่านสวีและคณะมาทานอาหารที่บ้านทันที ให้พวกเขากินมื้อเที่ยงเสร็จค่อยกลับ
ตามความตั้งใจของผู้อำนวยการหยางและหัวหน้ากัว เดิมทีก็คิดว่าไปกินข้าวง่ายๆ ที่ร้านอาหารของรัฐในอำเภอก็พอ อย่าไปรบกวนโจวหยางเลย
อันที่จริงพวกเขาก็มีความกังวลเหมือนกัน เพราะในยุคนี้ไม่ว่าจะที่ไหน อาหารการกินก็ล้วนขาดแคลนมาก
ถึงแม้จะเป็นชนบท ก็ไม่ใช่ที่จะเชิญคนแปลกหน้ากินข้าวที่บ้านได้ง่ายๆ
แต่ท่านสวีพอได้ยินคำเชิญของโจวหยางแล้ว กลับยืนกรานที่จะไปเยี่ยมบ้านโจวหยางให้ได้
กัวหวยชิงและหยางหยุนจ้าวไม่รู้ฐานะของโจวหยางก็ไม่น่าแปลกใจ แต่เขาซึ่งเป็นทั้งคนแนะนำและเป็นผู้บังคับบัญชาครึ่งๆ กลางๆ ของโจวหยาง ย่อมรู้จักสภาพความเป็นอยู่ที่บ้านของเขาเป็นอย่างดี
ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่ช่วงเวลาเดือนครึ่งที่ผ่านมา คนคนนี้ก็รับเงินจากเขาไปเกือบเก้าร้อยหยวนแล้ว
บวกกับเงินที่เขานำมาให้โจวหยางในครั้งนี้กว่าหกร้อยหยวน นั่นคือในเวลาไม่ถึงสองเดือน คนคนนี้ก็หาเงินได้ตั้งหนึ่งพันห้าร้อยกว่าหยวน