กลับมาถึงหมู่บ้านก็บ่ายสี่โมงกว่าแล้วต้าจ้วงเป็นคนซื่อตรงพอส่งโจวหยางถึงหน้าบ้านก็แยกย้ายกันไป
โจวหยางอยู่บ้านใหม่ถึงแม้จะเป็นบ้านดินเพียงสองห้องแต่ก็เป็นพ่อตา หลี่เฟิงเหนียน และพี่เขยทั้งสี่ช่วยกันสร้างให้
ตะโกนเรียกอยู่หน้ารั้วสองเสียงไม่ได้ยินเสียงตอบโต้โจวหยางก็รู้ว่าภรรยาคนสวยของตัวเองคงไปทำงานอีกแล้ว
เปิดประตูรั้วก่อนอื่นหยิบกุญแจที่ซ่อนไว้ใต้กระถางต้นไม้ริมขอบหน้าต่างมาเปิดประตูบ้าน
จากนั้นโจวหยางก็ขนของที่ซื้อหามาจากนอกหมู่บ้านเข้าบ้านทีละชิ้น
มองดูแดดยังอยู่อีกไกลโจวหยางตัดสินใจไปบ้านแม่ยายก่อนเพื่อรับเป่าเอ๋อร์กลับมาและบอกแม่ยายว่าตอนเย็นให้มาทานข้าวที่บ้าน
ตอนกลับมาโจวหยางก็ตัดสินใจแล้วว่าตอนเย็นจะทำกับข้าวดีๆ สักสองสามอย่างแล้วชวนพ่อตาแม่ยายรวมถึงพี่เขยทั้งหลายมาทานข้าวด้วยกัน
สำหรับครอบครัวพ่อตานี้โจวหยางรู้สึกซาบซึ้งใจจริงๆ
ถึงแม้พ่อตาแม่ยายและพี่เขยทั้งหลายจะบ่นว่าเขาหาบหามไม่ไหว้แบกไม่ไหว แต่ด้วยความรักที่มอบให้ก็ยังช่วยเหลือครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขาอย่างสุดความสามารถ
เริ่มจากพ่อตาผู้ซื่อสัตย์สุจริตมาทั้งชีวิตจำใจจัดตำแหน่งพนักงานจดคะแนนให้เขาทำให้ไม่ต้องลงนาเหนื่อยก็ยังได้คะแนนงาน
ส่วนแม่ยายหลังจากเป่าเอ๋อร์เกิดก็รับหน้าที่ดูแลเด็กแทน