ผ่านคืนไปไร้เรื่องราว วันรุ่งขึ้นโจวหยางตื่นแต่เช้าตรู่ และจัดเก็บสัมภาระเรียบง่ายของตน
เนื่องจากในหน่วยฯ อนุมัติวันลาให้เขาเพียงสามวัน โจวหยางจึงต้องเดินทางกลับหน่วยปาเป่าเหลียงในวันนี้
ส่วนรถโดยสารทางไกลที่วิ่งระหว่างเมืองหนิงซื่อกับอำเภออวิ๋นซานมีเพียงวันละเที่ยว และออกเดินทางตอนสาย ดังนั้นโจวหยางจึงตั้งใจจะไปบอกลาชายชราสวีแล้วมุ่งหน้าไปสถานีขนส่งผู้โดยสารไกล
แม้ชายชราสวีจะรู้สึกอาลัยอัจฉริยะด้านการแปลอย่างโจวหยางที่จะจากไปอย่างจริงใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าโจวหยางเป็นปัญญาชนหนุ่มสาวจากเมืองที่ต้องไปประจำหน่วยงานในชนบท หากไม่มีเหตุจำเป็นก็ไม่อาจละทิ้งหน่วยที่ตนสังกัดเป็นเวลานานได้
นอกจากนี้การตรวจสอบประวัติทางการเมืองของเขายังไม่สิ้นสุด ก่อนหน้านั้นตนไม่มีทางเก็บเขาไว้ที่เมืองหนิงซื่อ
โชคดีที่เบื้องบนอนุมัติคำขอของเขาให้จ่ายค่าตอบแทนบทความแก่โจวหยางล่วงหน้าแล้ว ซึ่งสำหรับโจวหยางแล้ว ถือเป็นข่าวดีอย่างยิ่ง
รับธนบัตรต้าถวนเจี๋ยมากกว่าสิบใบกับตั๋วอีกปึกเล็ก ๆ ที่ชายชราสวียื่นให้ จิตใจของโจวหยางก็ตื่นเต้นยิ่งนัก
ต่อให้เงินจำนวนนี้ไม่อาจทำให้เขากลายเป็นเศรษฐีใหญ่ได้ แต่มันมากพอให้เขาพัฒนาความเป็นอยู่ของครอบครัวได้แล้ว
หลังจากเอ่ยขอบคุณชายชราสวีอีกครั้ง โจวหยางก็นำวารสารภาษาอังกฤษกว่า 10 เล่มจากไป ร้านหนังสือซินหัว ก้าวขึ้นรถขากลับ!
ผ่านการโคลงเคลงอีกหลายชั่วโมง ในที่สุดก็กลับถึงอำเภออวิ๋นซานก่อนเที่ยงวัน
ทว่าโจวหยางไม่ได้กลับหมู่บ้านทันที อุตส่าห์มาอำเภอได้สักทีและมีทั้งเงินมีทั้งตั๋วอยู่ในมือ เขาจึงต้องออกไปหาซื้อข้าวของสักหน่อย
อำเภออวิ๋นซานไม่ใหญ่ ในตัวอำเภอมีร้านสหกรณ์เพียงแห่งเดียว ตั้งอยู่กลางถนนสายหลัก อยู่ไม่ไกลจากโรงเรียนมัธยมอำเภอ