ความเคลื่อนไหวทางฝั่งนี้ย่อมไม่รอดสายตาของจางกุ้ยหยิงกับจงนา สะใภ้กับแม่สามีใต้ชายคาเดียวกัน เมื่อทั้งคู่เห็นว่าคนที่เดินเข้ามาคือโจวหยาง ต่างก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
โดยเฉพาะจางกุ้ยหยิง ช่วงหลายวันมานี้หล่อนเอาแต่กังวลว่าโจวหยางจะจากไปแล้วไม่หวนกลับ
แม้ลูกสาวจะยืนกรานซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าลูกเขยต้องกลับมาแน่นอน ถึงขั้นบอกว่าเขาฉีกคำสั่งย้ายกลับเมืองทิ้งไปแล้ว ต่อให้อยากกลับก็กลับไม่ได้
แต่จางกุ้ยหยิงกลับไม่ค่อยเชื่อนัก ลูกเขยของตนเป็นคนแบบไหนหล่อนรู้ดีกว่าใคร
เขาหน้าตาดี มีความรู้ เป็นที่หมายปองของเหล่าสตรี
แต่คนมีความรู้แบบเขาก็ย่อมหยิ่งผยอง ไม่มีทางที่จะยอมหมกตัวอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่แม้แต่นกยังไม่ขี้ใส่แบบนี้ตลอดไป หากมีโอกาสแม้เพียงนิดเดียว เขาก็จะไม่ยอมอยู่ที่นี่แน่นอน
จะว่านิสัยเขาไม่ดีก็ไม่เชิง ถึงเป็นหล่อนเองก็คงทำแบบเดียวกัน
ความเป็นจริงเป็นเช่นนี้ ไม่เกี่ยวกับนิสัยใจคอของคน!
ดังนั้นในสายตาของจางกุ้ยหยิง ไม่ว่าโจวหยางจะพูดอะไรหรือทำอะไร ล้วนเป็นเพียงการทำให้ลูกสาววางใจ
การที่เขาขอลาหยุดไปตัวเมืองโดยไม่มีเหตุผลครั้งนี้ แถมยังพกเงินไปตั้งมาก โอกาสเก้าในสิบคือกลับเมืองไปแล้ว
หลายวันมานี้จางกุ้ยหยิงจึงนอนไม่หลับไม่ตายิ่งนัก หล่อนกลัวว่าถ้าลูกเขยจากไปแบบนี้จริง ๆ ลูกสาวคนเดียวของหล่อนจะทนรับความกระทบกระเทือนนี้ไหวหรือไม่
โชคดีที่เรื่องร้ายแรงที่สุดไม่เกิดขึ้น ในที่สุดลูกเขยก็กลับมา