โจวหยางออกจากสถานีตำรวจในตอนบ่ายของวันรุ่งขึ้น
แม้เขาจะรู้สึกว่าคดีนี้ดูเหมือนจะมีปัญหาอะไรบางอย่าง แต่ก็คิดไม่ออกว่าจุดสำคัญอยู่ที่ไหน โชคดีที่คนร้ายได้รับโทษแล้ว โจวหยางจึงไม่ได้คิดอะไรเพิ่ม
เมื่อกลับถึงบ้าน หลี่โหย่วเวยไม่ได้ไปทำงานที่ไร่
พอเห็นเงาโจวหยางปรากฏในลานบ้าน หลี่โหย่วเวยก็ยกอ่างไฟเดินออกมาทันที ทำเอาโจวหยางตะลึงไปเล็กน้อย
"เอ๊ะ นี่จะทำอะไร?"
หลี่โหย่วเวยจุดกระดาษและฟืนในอ่างไฟ แล้วพูดว่า "ก้าวข้ามอ่างไฟ ขจัดสิ่งอัปมงคลไง!"
โจวหยางรู้สึกขำ ๆ ตัวเองแค่ถูกเรียกตัวสอบสวน ไม่ได้ติดคุกสักหน่อย!
"ทำอะไรแบบนี้ ฉันแค่ไปช่วยสอบสวนเท่านั้นแหละ!" โจวหยางพูดอย่างจนใจ
"ยังไงก็มีคนตาย ควรขจัดสิ่งอัปมงคลหน่อย!"
ได้ยินความห่วงใยอย่างเต็มเปี่ยมในน้ำเสียงภรรยา โจวหยางรู้สึกอบอุ่นหัวใจทันที
ทำตามที่หลี่โหย่วเวยบอก โจวหยางก้าวข้ามอ่างไฟไป แล้วก็อุ้มหลี่โหย่วเวยขึ้นมาทันที เดินเข้าไปในบ้าน
เป่าเอ๋อร์กำลังเล่นอยู่บนเตียงเตา พอเห็นพ่ออุ้มแม่ ก็ไม่พอใจทันที กางแขนเล็ก ๆ ทั้งสองข้างพูดว่า "พ่อ เป่าเอ๋อร์ก็อยากให้อุ้มด้วย!"
โจวหยางวางหลี่โหย่วเวยลงบนเตียงเตา แล้วอุ้มลูกสาวสุดที่รักขึ้นมาทันที พร้อมพูดหยอกล้อ "ได้ ๆ พ่ออุ้มเป่าเอ๋อร์!"
อุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแล้วหมุนสองรอบ ทำให้เด็กน้อยหัวเราะเสียงใสราวกับระฆังเงิน
"เรื่องนี้จบลงแล้วใช่ไหม ตำรวจคงไม่มาอีกแล้วใช่ไหม?" หลี่โหย่วเวยถามด้วยความกังวล