การแต่งงานในยุคนี้ช่างง่ายดายจริงๆ แค่มีทะเบียนบ้านกับใบรับรองจากคณะกรรมการหมู่บ้านก็พอแล้ว
ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้ยังไม่มีข้อกำหนดเรื่องอายุ เพราะกฎหมาย marriage มาใช้จริงอีกไม่กี่ปีต่อมา โดยหลักการแล้วแค่ชายหญิงอายุครบ 18 ปีก็พอ แม้อายุจะน้อยกว่านั้นหนึ่งสองปีก็ไม่เป็นไร
ขั้นตอนการทำใบสมรสก็ง่าย เจ้าหน้าที่ถามข้อมูลพื้นฐานของทั้งสองคนก่อน เน้นถามว่าทั้งคู่สมัครใจเป็นสามีภรรยากันหรือเปล่า เมื่อได้รับคำตอบยืนยันก็ถ่ายรูป จ่ายเงิน กรอกใบสมรส แล้วประทับตรา
ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึง 10 นาที ทั้งสองคนก็ถือใบสมรสเดินออกจากชุมชนมา
มองกระดาษสีสองใบที่ติดกันอยู่ตรงหน้า จิตใจของโจวหยางและหลี่โหย่วเวยตื่นเต้นขึ้นมาทันที
ที่โจวหยางตื่นเต้น เพราะในชาติก่อน เพื่อจะได้กลับเข้าเมืองอย่างราบรื่น เขาเลยผลัดผ่อนไม่ยอมรับใบสมรสตลอด จนหลี่โหย่วเวยตายไปก็ยังไม่ได้ใบสมรสที่เฝ้าฝัน
ส่วนที่หลี่โหย่วเวยตื่นเต้น เพราะเรื่องใบสมรสนี้เธอพูดมาแล้วอย่างน้อยสิบครั้ง แต่ถูกโจวหยางปฏิเสธทุกครั้ง
ตอนแรกๆ เขายังมีข้ออ้าง แต่หลังๆ ก็ไม่ตอบสนอง พอถูกเร่งมากก็ทำเป็นโมโห
แต่ครั้งนี้ ไม่เพียงแต่เขาจะยอมรับใบสมรสกับเธอ แต่ยังยอมทำโดยเร็วขนาดนี้อีก ทำให้หลี่โหย่วเวยรู้สึกว่าไม่น่าเป็นจริงขึ้นมาได้
สำคัญกว่านั้น ตอนนี้รับใบสมรสแล้ว ก็เท่ากับตัดเส้นทางกลับเข้าเมืองของเขาไปอย่างสิ้นเชิง
เห็นได้ชัดว่า เขาเตรียมจะใช้ชีวิตอยู่กับเธอจริงๆ จังๆ แล้ว