ช่วงบ่ายกลับมาถึงหมู่บ้าน แม่สามีจางกุ้ยหยิงกับพี่สะใภ้สี่จงนากำลังรออยู่ในลานบ้านของเขา แถมยังมีเด็กๆ อีกเป็นกลุ่มใหญ่
ดูเผินๆ เหมือนมาช่วยดูแลเด็ก แต่จริงๆ แล้วรอให้พวกเขากลับมาเพื่อจะดูว่าไปจดทะเบียนสมรสกันมาจริงหรือเปล่า
พอก้าวเข้าประตู โจวหยางก็หยิบลูกอมผลไม้กับลูกอมนมที่เพิ่งซื้อจากร้านสหกรณ์ออกมาแจกให้เด็กๆ
ส่วนหลี่โหย่วเวยก็เอาทะเบียนสมรสที่เพิ่งได้มาให้แม่ดู!
พอเห็นกระดาษแดงใหญ่สองแผ่นที่มีรูปถ่ายติดและประทับตรา จางกุ้ยหยิงก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
ลูกสาวคนนี้ทนทุกข์มามากแค่ไหนเพื่อผู้ชายคนนี้ หล่อนรู้ดี ที่ทำทั้งหมดก็เพื่อทะเบียนสมรสใบนี้ วันนี้หล่อนก็ได้สมหวังเสียที
เห็นแม่ร้องไห้ หลี่โหย่วเวยรีบตบหลังแม่ปลอบแล้วพูดว่า "แม่ เรื่องดีๆ แม่ร้องไห้ทำไมล่ะ"
"แม่ดีใจแทนลูกต่างหาก ที่ลูกทุ่มเทมาหลายปีก็คุ้มค่าแล้ว!" จางกุ้ยหยิงพูด
โจวหยางได้ยินแล้วก็รู้สึกจุกในใจเหมือนกัน
พูดตามตรง หลี่โหย่วเวยแต่งงานกับเขามาหลายปี ทนลำบากมาจริงๆ
ต้องรู้ไว้ว่าก่อนแต่งงาน หลี่โหย่วเวยไม่เคยลงไร่ลงนามาก่อน ซึ่งในชนบทเป็นเรื่องที่คิดไม่ถึง
แต่ตระกูลหลี่มีลูกสาวคนเดียว พ่อก็รักลูกสาว พี่ชายทั้งหลายก็เป็นพวกขี้หวงน้องสาว เลยเลี้ยงหลี่โหย่วเวยเหมือนสาวเมือง
ไม่สิ ดีกว่าสาวเมืองอีก
ผิวขาวเนียน นิสัยเรียบร้อยสุขุม พูดจารู้จักกาลเทศะ ครอบครัวธรรมดาในเมืองก็ไม่สามารถเลี้ยงลูกสาวที่เก่งและสวยขนาดนี้ได้