เมื่อกินอิ่มหนำสำราญแล้ว รอจนครอบครัวพ่อตาและพี่เขยกลับไป ก็ปาเข้าไปเกือบสองทุ่มกว่าแล้ว!
โชคดีที่แม่ยายและพี่สะใภ้ทั้งหลายเป็นคนจริงใจ พอจะกลับก็เก็บกวาดล้างจานชามจนสะอาดเอี่ยม ช่วยประหยัดแรงให้โจวหยางไปได้เยอะ!
พอเป่าเอ๋อร์หลับแล้ว ในห้องก็เหลือเพียงโจวหยางกับหลี่โหย่วเวยสองคน
ใต้แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสลัว ทั้งคู่กอดกันแนบแน่น บรรยากาศชวนเขินเล็กน้อย แต่ที่มากกว่าคือความหวานชื่น
"เธอ..."
"เธอ..."
ทั้งคู่พูดพร้อมกันราวกับมีใจตรงกัน แล้วก็หยุดพร้อมกัน
ต่างยิ้มให้กัน โจวหยางพูดยิ้มๆ ว่า "เธอพูดก่อนสิ!"
"เธอจะเอาจริงกับการจดทะเบียนกับฉันเหรอ?" หลี่โหย่วเวยรวบรวมความกล้าถาม
"อื้ม ต้องจดทะเบียนให้ได้ จดแล้วเราก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ไม่เช่นนั้นเราก็แค่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันโดยไม่ถูกกฎหมาย!" โจวหยางกล่าว
"เธอก็ชอบพูดไร้สาระ ปี ๆ นี้คนที่อยู่ด้วยกันโดยไม่จดทะเบียนมีตั้งมากมาย ใครจะผิดกฎหมายกันหมดหรือไง?"
"ถ้ามองในแง่กฎหมายแล้ว พวกเขาก็ผิดกฎหมายจริง ๆ นั่นแหละ! เราเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย ต้องมีใบอนุญาตก่อนปฏิบัติงาน!"
"แล้วเธอคิดหรือยัง ว่าถ้าจดทะเบียนแล้ว เธอก็จะไม่มีโอกาสกลับเมืองอีกต่อไป!" หลี่โหย่วเวย
"ที่จริงไม่กี่วันมานี้ฉันก็คิดเรื่องนี้มาตลอด ถ้ากลับเมืองแล้วพาเธอกับเป่าเอ๋อร์ไปด้วยได้ ฉันก็จะเลือกกลับเมืองโดยไม่ลังเล แต่ความเป็นจริงตอนนี้คือ กลับเมืองกับเมียและลูก ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ได้อย่างเสียอย่าง ปลากับอุ้งตีนหมีเอาไว้ด้วยกันไม่ได้!"