หลังจากตกใจอยู่เล็กน้อย โจวหยางมองหยางหยุนจ้าวแล้วถามว่า "หัวหน้าภาคหยาง สิ่งที่คุณต้องการให้ผมแปลคืออะไร?"
หยางหยุนจ้าวไม่ได้ปิดบัง รีบพูดทันทีว่า "สหายโจวหยาง ผมอยากให้คุณช่วยแปลหนังสือเรียนเคมีชุดหนึ่ง!"
"หนังสือเรียนเคมี?"
โจวหยางขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เคมีเป็นวิชาพื้นฐาน ตำราเรียนถูกเขียนขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อนโดยโรงเรียนต่างๆ แล้ว ทำไมจู่ๆ ถึงต้องแปลของต่างประเทศ?
ที่สำคัญกว่านั้น การแปลหนังสือเรียนเคมีต่างประเทศสักสองสามเล่มก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร และไม่เกี่ยวข้องกับความลับของชาติด้วย ทำไมพวกเขาถึงต้องเดินทางไกลมาหาเขาด้วย?
"ทำไมถึงมาหาผม?" โจวหยางถามอย่างไม่เข้าใจ
หยางหยุนจ้าวรีบพูดว่า "สหายโจวหยาง เหตุผลที่มาหาคุณมีสองข้อ ข้อแรกคือการแนะนำอย่างแรงกล้าของผู้อำนวยการกัว และข้อสองคือพวกเราหานักแปลที่เหมาะสมกับงานนี้ไปกว่าคุณไม่ได้จริงๆ!"
จุดนี้หยางหยุนจ้าวไม่ได้โกหก ครั้งนี้ที่เขามาหาโจวหยาง เป็นเพราะจำเป็นจริงๆ!
จากนั้น หยางหยุนจ้าวก็เล่ารายละเอียดสถานการณ์ของฝ่ายตนเองให้โจวหยางฟังอย่างละเอียด!
สถานการณ์ของมหาวิทยาลัยไซ่เป่ยค่อนข้างพิเศษ ในฐานะมหาวิทยาลัยสหวิทยาการที่เพิ่งก่อตั้งหลังการสถาปนาประเทศ มีอายุเพียงยี่สิบปีเท่านั้น ไม่มีรากฐานทางวิชาการเก่าแก่อะไรเลย
เดิมที ภาควิชาเคมีของมหาวิทยาลัยไซ่เป่ยก็ไม่ได้มีชื่อเสียงระดับประเทศอยู่แล้ว
อย่าว่าแต่จะเทียบกับมหาวิทยาลัยสุ่ยหมู่หรือมหาวิทยาลัยเมืองหลวงได้เลย แม้แต่ในมหาวิทยาลัยที่ไม่ใช่ระดับสำคัญทั้งหมด ก็ยังเป็นรองบ๊วยอยู่
ที่แย่ยิ่งกว่านั้นคือ ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ด้วยเหตุผลที่รู้กันทั่วไป อาจารย์ในภาควิชาเคมีของมหาวิทยาลัยไซ่เป่ยก็ตายจากกันไปบ้าง ถูกส่งลงชนบทออกจากตำแหน่งบ้าง