โจวหยางกลับมาถึงบ้าน ตอนที่หลี่โหย่วเวยกำลังทำอาหารอยู่ในครัว
พอได้ยินเสียงในลานบ้าน เธอก็รีบออกมาดูสถานการณ์ทันที
เมื่อเห็นว่าเป็นสามีของตัวเองกลับมา หลี่โหย่วเวยก็รีบวิ่งออกมา แล้วตรวจร่างกายโจวหยางไปทั่วทั้งตัวอย่างละเอียด
"ไม่ต้องดูแล้ว ผมแค่ไปช่วยสอบสวน ไม่มีใครมาทำอะไรผมหรอก!" โจวหยางลูบหัวภรรยาตัวน้อยพูด
หลี่โหย่วเวยนึกถึงช่วงบ่ายที่ตัวเองนั่งใจหวิว ๆ ตั้งแต่โจวหยางถูกพาตัวไป ก็อดรู้สึกน้อยใจไม่ได้ น้ำตาไหลออกมาทันที
เห็นภรรยาทั้งเป็นห่วงทั้งน้อยใจ โจวหยางก็อดรู้สึกเจ็บปวดใจไม่ได้
เขาประคองหน้าหลี่โหย่วเวย เช็ดน้ำตาให้เธอ แล้วพูดว่า "ที่รัก อย่าร้องไห้ไป ผมไม่ได้เป็นอะไรนี่ไง!"
"เราไม่สู้กับพวกเขาดีกว่า... ฉันกลัว..."
โจวหยางรู้ดีว่าวันนี้เด็กน้อยคนนี้ตกใจกลัวจริง ๆ ทั้งถูกคนร้ายจุดไฟเผาบ้าน ทั้งถูกตำรวจมารวบตัวขึ้นบ้าน มันน่ากลัวเกินไปจริง ๆ
เขากอดภรรยาไว้ในอ้อมแขน แล้วค่อย ๆ ลูบหลังเธอเบา ๆ ปล่อยให้เธออยู่ในอ้อมกอดของเขาสักพัก เพื่อให้คลายความกลัวในใจ
หลี่โหย่วเวยก็ตกใจจริง ๆ เธอกอดโจวหยางแน่น สะอื้นเบา ๆ ระบายความไม่สบายใจและความน้อยใจในใจ
ผ่านไปนาน หลี่โหย่วเวยอารมณ์ดีขึ้นบ้าง จึงละออกจากอ้อมกอดของโจวหยาง
"คนคนนั้นกลับมาแล้วหรือยัง?"
โจวหยางรู้ว่าหลี่โหย่วเวยหมายถึงเฉินเจี้ยนอิ้ง จึงส่ายหน้าพูดว่า "ยัง ยังไงเขาก็กลับมาไม่ได้ในเร็ว ๆ นี้หรอก!"