นอกบ้าน หลี่โหย่วเวยจูงลูกสาวไปพร้อมกับบ่นไม่หยุด
ส่วนเป่าเอ๋อร์ร้องไห้สะอึกสะอื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ
สิ่งที่ทำให้โจวหยางอดหัวเราะไม่ได้คือสภาพของเป่าเอ๋อร์ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าเด็กคนนี้ตัวเต็มไปด้วยโคลนจนมองไม่เห็นสีผิวเดิมเลย
ไม่เพียงเท่านั้น ผมและหน้าก็เช่นกัน ทั้งคนเหมือนเพิ่งกลิ้งไปมาในบ่อโคลน
มิน่าล่ะแม้แต่ภรรยาที่อ่อนโยนขนาดนี้ยังโมโหจนกลายเป็นเสือโคร่ง ที่แท้ก็เพราะท่าทางของเด็กดื้อคนนี้ช่างน่าต่อยิ่งนัก!
"นี่ไปทำอะไรมา ตกบ่อโคลนหรือยังไง?" โจวหยางถามพร้อมรอยยิ้มที่กลั้นไว้
หลี่โหย่วเวยยังไม่หายโกรธ พูดขึ้นว่า "ไหนจะตกบ่อได้ล่ะ เด็กคนนี้ตามหูจื่อกับพวกเขาไปจับปลาในลำธารเล็กๆ กลับมาก็กลายเป็นแบบนี้แล้ว รองเท้ายังหายไปอีกข้าง!"
โจวหยางมองอย่างละเอียดก็พบว่าเท้าเล็กๆ ของเด็กสาวใส่รองเท้าสองข้าง แต่ข้างหนึ่งเปื้อนโคลนเต็มไปหมด ส่วนอีกข้างสะอาดเรียบร้อย และลวดลายก็ต่างกัน เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คู่เดียวกัน
"เด็กๆ ดื้อหน่อยก็เป็นเรื่องธรรมดา อย่าเพิ่งโกรธเลย!"
ไม่รอให้ลี่โหย่วเวยพูด โจวหยางพูดต่อ "ถ้าโกรธมากจนทนไม่ไหวจริงๆ ก็บอกตัวเองว่า—ลูกเราเอง!"
"ปุ๊!"
เดิมทีหลี่โหย่วเวยก็ไม่ได้โกรธจริงๆ พอได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าจากครึ้มก็เปลี่ยนเป็นสดใสทันที
"พูดก็เพราะ แต่เดี๋ยวเธอช่วยอาบน้ำและซักผ้าให้หนูน้อยแล้วกัน!" หลี่โหย่วเวยพูด
โจวหยางมองเป่าเอ๋อร์ที่เหมือนลิงตัวเปื้อนโคลน ก็อดปวดหัวไม่ได้
เขานึกถึงคำพูดที่เคยได้ยินมาก่อน: เด็กคนหนึ่งทำอะไรไม่เป็นเลยจริงๆ แต่เขากลับมีฝีมือทำให้พ่อแม่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย
ลูกสาวคนสวยของเขาตอนนี้ก็เป็นแบบนั้นไม่ใช่หรือไง!