โจวหยางกลับมาจากตัวเมืองตอนบ่ายสี่โมงกว่าๆ ได้รถจากหลูโยวหมิงส่งกลับมา
เมื่อรถทหารสองหนึ่งสองจอดที่ปากหมู่บ้าน ก็สร้างความฮือฮาได้อีกครั้ง
ทุกคนต่างรอดูว่าเฉินหัวหน้าหน่วยจะกลับมาพร้อมโจวหยางหรือไม่ แต่น่าเสียดายที่ทำให้พวกเขาผิดหวัง ครั้งนี้มีแค่โจวหยางกลับมา ไม่มีเฉินเจี้ยนอิ้ง
กลับมาถึงที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน พ่อตาเฒ่าหลี่เฟิงเหนียนรออยู่ที่นี่แล้ว
เขารู้ว่าลูกเขยกลับมาจะต้องมาที่นี่แน่ เพราะใกล้ถึงเวลาที่สมาชิกสหกรณ์ต้องส่งมอบงานแล้ว ถ้าเขาไม่มา ใครจะจดแต้มแรงงานให้
"กลับมาแล้วเหรอ!"
"ครับ ให้พ่อเป็นห่วง!"
"พ่อไม่เป็นไร แต่เสี่ยวเวยตกใจไม่น้อย หลังจากนายไป ขาเธอสั่นตลอด กลับไปปลอบใจเธอหน่อยนะ!" หลี่เฟิงเหนียนพูด
แววตาของโจวหยางแวบหนึ่งด้วยความเจ็บปวด รีบพยักหน้าพูดว่า "ครับ!"
"เฉินเจี้ยนอิ้งเป็นยังไงบ้าง ออกมาเมื่อไหร่?"
หลี่เฟิงเหนียนรู้ว่าเรื่องนี้คงไม่เป็นไรกับคนแซ่เฉิน เพราะที่สมาชิกสหกรณ์พูดก็มีเหตุผลพอ เกิดเรื่องแบบนั้นในฐานะหัวหน้าหน่วยผลิต เขาจำเป็นต้องรายงาน
ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเรื่องจริงขึ้นมา สอบสวนลงมาเขาต้องรับผิดชอบ
ตอนนี้ที่เขาถูกพาตัวไป เหตุผลสำคัญที่สุดคืออาจมีการรั่วไหลความลับของชาติในระหว่างการแจ้งเบาะแส อีกอย่างคือไฟไหม้ปริศนาที่บ้านของลูกเขย
แต่หลี่เฟิงเหนียนเชื่อว่า ด้วยนิสัยเจ้าเล่ห์อย่างเฉินเจี้ยนอิ้ง เรื่องแค่นี้เขายังแก้ตัวรอดได้
"ไม่รู้ครับ ผมให้หัวหน้าหลู่กักตัวเขาสามห้าวัน ให้ผ่านวันเกิดเจ็ดสิบเฒ่าเฉินก่อนค่อยว่ากัน!"