ร้านสหกรณ์ของชุมชนถวนเจี๋ยไม่ใหญ่นัก พื้นที่ขายของมีเพียงบ้านชั้นเดียวสามห้อง นอกจากการป้ายไม้ที่แขวนอยู่หน้าประตูแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับบ้านเรือนชาวบ้านทั่วไป
เมื่อเทียบกับร้านสหกรณ์ในตัวเมืองที่ดูหรูหราโอ่อ่า ที่นี่ถือว่าห่างชั้นกันไม่ใช่น้อย
ผลักประตูเข้าไป สิ่งแรกที่สะดุดตาคือคำขวัญสีแดงขนาดใหญ่สองบรรทัดบนกำแพง: “พัฒนเศรษฐกิจ ค้ำประกันการจัดหา”
แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของโจวหยางมากที่สุดกลับเป็นอีกประโยคหนึ่งข้างๆ: “ห้ามทำร้ายร่างกายหรือด่าทอลูกค้าโดยเด็ดขาด!”
ไม่น่าเชื่อ หากเป็นสามสิบปีให้หลัง ใครที่กล้าเขียนแบบนี้ในร้าน ก็คงถูกคนถ่มน้ำลายใส่จนจมน้ำตาย
แต่ในยุคนี้ก็เป็นแบบนี้ พนักงานขายในสหกรณ์ส่วนใหญ่เป็นข้าราชการประจำตัวจริง สถานะทางสังคมสูงกว่าสมาชิกสหกรณ์ทั่วไปในหมู่บ้านมาก
ในสถานการณ์เช่นนี้ พนักงานขายดูถูกชาวบ้านธรรมดา หรือถึงขั้นลงไม้ลงมือตีคน จึงเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้บ่อย
กวาดตามองสหกรณ์ที่เหมือนร้านโชห่วยในชนบท โจวหยางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกคิดถึงและประหลาดใจ
คิดถึงเพราะชาติที่แล้วเขาไปมาที่นี่ไม่น้อย รู้จักแม้แต่การจัดวางของข้างในเป็นอย่างดี หรือแม้แต่พนักงานขายหลายคนก็ยังมีความทรงจำ
ประหลาดใจเพราะที่เล็กๆ แห่งนี้กลับยังคงรับหน้าที่สำคัญยิ่ง นั่นคือการจัดหาวัสดุอุปกรณ์ให้แก่หน่วยผลิตกว่า 60 หน่วยของชุมชนถวนเจี๋ยซึ่งครอบคลุมหลายหมู่บ้าน นับหมื่นคน ต้องพึ่งพาบ้านชั้นเดียวไม่กี่ห้องนี้