ปลายหมู่บ้านฝั่งตะวันออก ลำธารเล็ก ๆ!
หลี่โหย่วเวยกำลังช่วยพี่สะใภ้ทั้งสามคนหั่นหญ้าหมู แต่ละคนตัดได้เต็มสองกระบุงใหญ่แล้ว
เพราะพื้นดินเต็มไปด้วยโคลนเลน ทำอย่างอื่นไม่ได้จริง ๆ วันนี้ผู้ชายเลยไปทำงานที่คอกสัตว์ ส่วนผู้หญิงถูกแบ่งงานให้มาหั่นหญ้าหมูที่ทุ่ง
หน่วยผลิตก็เป็นแบบนี้ ต่อให้ไม่ใช่ฝนตกหนัก ก็ไม่ค่อยได้หยุดพัก
พอมีเวลาว่างนิดหน่อย หัวหน้าหน่วยก็ต้องจัดงานให้สมาชิกทำ
เขาว่ากันว่า ผู้หญิงสามคนรวมกันก็เป็นละครได้เรื่องแล้ว ตอนนี้สี่คนอยู่ด้วยกัน ยิ่งครึกครื้นเข้าไปใหญ่
ยิ่งกว่านั้น ผู้หญิงสี่คนนี้ยังเป็นพี่สะใภ้กับน้องสะใภ้อีก ยิ่งไม่เหมือนใคร
มองเห็นรูปร่างเพรียวบางของหลี่โหย่วเวย พี่สะใภ้คนรองซุนลู่อดแซวไม่ได้: "เสี่ยวเวย ฉันรู้สึกว่าเธอสวยขึ้นเรื่อย ๆ นะ ไม่แปลกใจเลยที่สามีเธอติดเธอมากขึ้นทุกวัน!"
หลี่โหย่วเวยหน้าแดง พูดว่า "มีด้วยเหรอ ฉันไม่เห็นรู้สึกเลย!"
ที่จริงหลี่โหย่วเวยก็รู้สึกได้ว่าสามีของตนเปลี่ยนไป ตั้งแต่ที่ครั้งนั้นพี่ ๆ ทั้งหลายรุมกระทืบโจวหยาง เขาก็เปลี่ยนไป!
แต่เรื่องนี้เธอไม่กล้ารับหรอก พี่สะใภ้ทั้งหลายชอบแซวเธอที่สุด
ถ้าเธอรับ พวกเธอไม่รู้จะพูดคำหยาบ ๆ อะไรออกมาอีก
ไม่ผิดคาด พอพูดจบ ก็ได้ยินพี่สะใภ้คนที่สามหวังลี่เซียหัวเราะพูดว่า "ยังไม่รับอีกนะ ดูหน้าตาเธอช่วงนี้ซิ ไม่ได้พักผ่อนเต็มที่เลย ตอนกลางคืนสามีเธอคงไม่ปล่อยเธอพักสบาย ๆ สินะ!"