เมื่อเห็นว่าฟ้ามืดสนิทแล้ว คิดว่าที่จุดพักปัญญาชนงานเลี้ยงคงใกล้เริ่มแล้ว โจวหยางจึงรีบกลับบ้าน ยกไหเหล้าและของเบ็ดเตล็ดอื่น ๆ มุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบของเหล่าปัญญาชนหนุ่มสาว
เพราะรู้ว่าคืนนี้ต้องดื่มเหล้า โจวหยางจึงไม่ได้ปั่นจักรยานมา
ไม่ใช่ว่ากลัวโดนข้อหาขับขี่ขณะมึนเมา ยุคนี้ไม่มีใครตรวจเรื่องนี้หรอก!
หลัก ๆ ก็เป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยมากกว่า ถนนในหมู่บ้านที่พังพินาศขนาดนี้ กลางวันปั่นจักรยานยังต้องระวังตัวเป็นพิเศษ
กลางคืนแบบนี้ไม่มีแม้แต่ไฟถนนสักดวง แล้วยังดื่มเหล้าเข้าไปอีก ถ้าปั่นจักรยานคงง่ายที่จะล้มตกคูน้ำ ปล่อยไว้เถอะดีกว่า
จุดนัดพบของเหล่าปัญญาชนหนุ่มสาวตั้งอยู่ที่โรงเรียนประจำหมู่บ้าน เพราะจุดพักปัญญาชนเป็นเพียงห้องพักธรรมดา ๆ สองสามห้อง ไม่มีโต๊ะเก้าอี้สำหรับจัดเลี้ยงเลย
ดังนั้นทุกครั้งที่มีงานเลี้ยง พวกเขาจะมาที่โรงเรียนประจำหมู่บ้านเพื่อขอยืมสถานที่
เมื่อโจวหยางมาถึงโรงเรียน ก็เป็นเวลาเจ็ดโมงยี่สิบนาทีแล้ว ที่นี่เตรียมการเกือบเสร็จเรียบร้อยแล้ว
เพียงแต่โจวหยางไม่รู้ว่า ตอนที่เขาเดินเข้าโรงเรียนไป ชายร่างดำคนหนึ่งก็โผล่หัวออกมาจากที่ไกล ๆ
รออยู่สองสามนาที ไม่เห็นโจวหยางออกมา ชายร่างดำคนนั้นก็รีบเดินออกไปนอกหมู่บ้าน
โจวหยางไม่รู้ตัวเลยว่าถูกจับตามองแล้ว หลังจากเข้าไป เขาก็ถูกกลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากครัวชั่วคราวที่เพิ่งสร้างขึ้นดึงดูดความสนใจ
ถึงจะไม่รู้ว่ากำลังทำอาหารอะไร แต่กลิ่นหอมนั้นชวนน้ำลายไหลจริง ๆ น่าหลงใหลเหลือเกิน