ยามค่ำคืน บ้านตระกูลโจว!
หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน ในที่สุดก็ได้พักผ่อน
หลังจากอาบน้ำให้เป่าเอ๋อร์เสร็จ โจวหยางก็อุ้มหนูน้อยขึ้นเตียงเตา นอนลงข้างๆ เธอ แล้วเล่านิทานก่อนนอนให้ฟัง
ไม่นานเสียงแหบห้าวของโจวหยางก็ดังขึ้นในห้อง: "อีกาผู้หนึ่งกระหายน้ำ มันค้นหามานาน ในที่สุดก็พบขวดน้ำใบหนึ่งอยู่ไม่ไกล..."
"...มันคาบก้อนหินมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดน้ำในขวดก็สูงขึ้นเกือบถึงปากขวด อีกาจึงได้ดื่มน้ำ"
หลี่โหย่วเวยนอนอยู่อีกด้านหนึ่งของเป่าเอ๋อร์ เธอก็ฟังเสียงของโจวหยางอย่างเงียบๆ เหมือนลูกสาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความอิ่มเอม
เมื่อเล่านิทานจบ โจวหยางถามเหมือนครั้งก่อนๆ ว่า "เป่าเอ๋อร์ อีกาดื่มน้ำได้ยังไง?"
เป่าเอ๋อร์ตอบโดยไม่ลังเล: "อีกาคาบหิน ใส่ขวด น้ำสูงขึ้นก็ดื่มได้แล้ว!"
โจวหยางได้ยินคำตอบอันชาญฉลาดของลูกสาว ก็ดีใจจนหน้าเบิกบาน รีบจูบแก้มน้อยๆ ของเธออย่างหนัก แล้วพูดให้กำลังใจว่า "เป่าเอ๋อร์ฉลาดจริงๆ!"
หนูน้อยได้ยินคำชมจากพ่อ ก็ดีใจจนแทบกลิ้ง หัวเราะเสียงใสราวระฆังเงิน
"เป่าเอ๋อร์ พ่อถามอีก เธอดื่มน้ำได้ยังไง?" โจวหยางถามอีกครั้ง
เขาอยากรู้ว่าความคิดของลูกสาวจะถูกจำกัดด้วยนิทานหรือไม่!
แต่คำตอบของหนูน้อยกลับทำให้ทุกคนประหลาดใจ: "มีมือมีปากก็ดื่มได้ไม่ใช่เหรอ?"
พูดจบ เป่าเอ๋อร์ก็มุดออกจากผ้าห่ม หยิบแก้วน้ำข้างหมอน ยกแก้วขึ้นมาเหมือนสาธิตให้ดู "อึก อึก" ดื่มน้ำไปหลายอึก
ดื่มเสร็จ หนูน้อยยังชูแก้วน้ำเล็กๆ อวดโจวหยาง!