ช่วงไม่กี่วันต่อมา ชีวิตก็เงียบสงบดี!
โจวหยางนอกจากทำงานแล้วก็แปลต้นฉบับ ตอนเย็นก็สอนเป่าเอ๋อร์อ่านหนังสือและนับเลข บางครั้งก็ได้อยู่กับหลี่โหย่วเวย ถึงจะเรียบง่ายแต่ก็มีความสุข
แต่เช้าวันนั้น ชีวิตอันสงบสุขก็ถูกทำลายด้วยเสียงเร่งด่วนจากลำโพง:
"ถึงสมาชิกสหกรณ์ทุกท่าน โปรดทราบ ขณะนี้มีประกาศ ผู้ที่ทำงานทุกคนให้มารวมตัวกันที่ที่ทำการคณะกรรมการหมู่บ้าน!"
ลำโพงประกาศอยู่สามรอบ หลี่เฟิงเหนียนถึงปิดเครื่อง!
ได้ยินเสียงประกาศ โจวหยางก็วางปากกาทันทีและเก็บต้นฉบับทั้งหมด จากนั้นจึงออกไปดูสถานการณ์
ออกจากบ้านมา โจวหยางก็เห็นพ่อตาของตัวเองเดินออกมาจากห้องกระจายเสียงของหมู่บ้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"พ่อ เกิดอะไรขึ้นครับ ถึงต้องให้ทุกคนมารวมตัวกันด่วน?" โจวหยางถามขึ้น
"ชุมชนส่งคนมาแจ้งว่าเฉินกังจะกลับมา!" หลี่เฟิงเหนียนกล่าว
โจวหยางขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "เฉินกังกลับก็กลับสิครับ ทำไมต้องให้สมาชิกสหกรณ์ทุกคนมารวมตัวกันด้วย ระหว่างนี้มันไม่เกี่ยวกับกันไม่ใช่เหรอ?"
"เพราะทางอำเภอจะจัดพิธีประกาศเกียรติคุณให้เฉินกัง!"
โจวหยางรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที ถึงแม้ตอนนี้จะยังไม่มีหลักฐานชัดเจนว่าเฉินกังเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ครั้งนั้น แต่เขาคนนี้หรือแม้แต่ตระกูลเฉินที่อยู่เบื้องหลังเขาล้วนมีปัญหาอย่างแน่นอน
ถ้าพวกเขาเกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นจริง การกระทำของเฉินกังก็ไม่ใช่การป้องกันตัวโดยชอบธรรม และไม่ถือว่าเป็นความกล้าหาญทำความดี แต่เป็นการฆ่าปิดปาก!
ให้คนแบบนี้ได้รับการประกาศเกียรติคุณต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน โจวหยางรู้สึกขยะแขยงใจจริงๆ!
หลี่เฟิงเหนียนเห็นว่าโจวหยางอึดอัด จึงตบไหล่เขาแล้วพูดว่า "การตัดสินใจของเบื้องบน เราทำได้แค่ทำตามเท่านั้น!"