วันเวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางความสงบสุขและความสุข ชั่วพริบตาก็ครึ่งเดือนแล้ว!
เข้าสู่เดือน 7 แล้ว งานในทุ่งนาไม่ได้ยุ่งเหมือนช่วงก่อน แต่ก็ยังไม่มีเวลาได้พักผ่อน
ไม่มีทางเลือก ในยุคนี้ไม่มีที่เรียกว่าช่วงว่างงานทางการเกษตรจริงๆ
ช่วงฤดูเก็บเกี่ยวก็ต้องทำงานในนา พอในนาไม่ยุ่ง ก็ต้องไปทำงานอย่างอื่น
เหล่าผู้ชายฉกรรจ์มักจะถูกรวมตัวกันไปขุดคลองชลประทาน ตักโคลนจากบ่อ เพื่อเตรียมรับมือแล้งและรักษาผลผลิต
ส่วนผู้หญิงและเด็กก็ต้องตัดหญ้าให้สัตว์เลี้ยงของหน่วยผลิตอ้วนพี รวมถึงต้องขนปุ๋ยคอกไปใส่ในนาหลวง และบางครั้งก็ต้องซ่อมแซมถนน
สรุปคือ ต้องมีงานทำทุกวัน!
เพียงแต่ว่า ช่วงที่ไม่ใช่ฤดูเพาะปลูก งานไม่เร่งด่วนนัก ทุกคนก็ค่อนข้างผ่อนคลาย สมาชิกสหกรณ์ทำงานกันอย่างมีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ส่วนใหญ่ก็แค่ทำไปเรื่อยเปื่อย
หัวหน้าหน่วยผลิตในเวลานี้ก็ไม่ค่อยพูดอะไร ส่วนใหญ่ก็แค่ทำเป็นไม่เห็น ไม่เห็น
สมาชิกสหกรณ์ก็ไม่มีคำบ่น เพราะยังไงมีงานทำก็หมายถึงได้แต้มแรงงาน ถ้าไม่มีงานแล้วต้องนั่งอยู่บ้านน่ะสิถึงจะน่าหนักใจ!
ไม่เหมือนสมาชิกคนอื่นๆ งานของโจวหยางไม่มีการเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าใครจะยุ่งหรือว่าง เขาก็เป็นแบบนั้น
ทุกวัน พอลงทะเบียนภารกิจของสมาชิกเสร็จ เขาก็ทำงานแปลของตัวเอง ว่างก็พาหลี่โหย่วเวยกับเป่าเอ๋อร์ออกไปเดินเล่น ชีวิตก็ถือว่าเรียบง่ายและมีความสุข
วันที่ 2 กรกฎาคม หลี่เฟิงเหนียนเรียกแกนนำหมู่บ้านหลายคนรวมถึงโจวหยางมาประชุม และประกาศสองเรื่อง!