ภายในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาลประจำอำเภอ โจวหยางกำลังปรึกษากับบิดาของจงนาเรื่องการซื้อเศษกระดูก
พ่อของจงนาไม่ค่อยเห็นด้วยกับความคิดของโจวหยางที่ว่าจะใช้เศษกระดูกทำอาหารหมู เพราะเขาทำงานที่โรงงานแปรรูปเนื้อมาหลายปี เคยเห็นคนจนขอเศษกระดูกกลับไปต้มน้ำมัน ก็เคยเห็นคนเอาเศษกระดูกไปทำปุ๋ย แต่ไม่เคยเห็นใครเอาไปเลี้ยงสัตว์
ถึงแม้โจวหยางจะบอกแล้วว่าเขาจะบดกระดูกให้เป็นผง
แต่ในสายตาของพ่อจงนา เศษกระดูกบดเป็นผงก็ยังเป็นเศษกระดูกนั่นแหละ
เหมือนกับดินกินได้ที่ทำเป็นแผ่น ก็ยังแก้หิวไม่ได้อยู่ดี
ดังนั้นหลังจากคิดเล็กน้อย พ่อของจงนาจึงถามย้ำว่า "เสี่ยวโจว นายจะซื้อเศษกระดูกที่ไม่มีประโยชน์พวกนั้นจริงเหรอ?"
"อืม ผมมีความคิดแบบนั้นจริงๆ ครับ!" โจวหยางพูดอย่างจริงจัง
"ในเมื่อนายพูดแบบนี้ ลุงก็ตามใจนาย แต่ไม่รู้ว่านายตั้งใจจะจ่ายเท่าไหร่?"
จงเจี๋ยอันทำงานที่โรงงานแปรรูปเนื้อมาเกือบสามสิบปี เคยขายเนื้อหมู เนื้อไก่ เนื้อวัว เนื้อแกะ ก็เคยขายเนื้อสด เนื้อสุก และเนื้อกึ่งสำเร็จรูป แต่ไม่เคยขายเศษกระดูกมาก่อน!
ปกติเศษกระดูกของโรงงานแปรรูปเนื้อจะถูกทิ้งที่กองขยะหลังโรงงาน พอนานๆ ไปก็ต้องจุดไฟเผาทิ้ง จัดการยากมาก
ถ้าขายเศษกระดูกที่เหมือนขยะพวกนั้นได้จริงๆ ก็ถือเป็นผลงานที่ไม่เบา
โจวหยางคิดอยู่ไม่กี่วินาทีแล้วพูดว่า "ลุงจง คุณว่า 10 หยวนต่อตันเป็นอย่างไร?"
10 หยวนต่อตันคือราคาที่โจวหยางคิดอย่างรอบคอบแล้ว!
พูดตามตรง ในยุคที่ซื้อของต้องคิดเป็นสตางค์ ราคา 10 หยวนต่อตันถือว่าไม่ต่ำเลย