ตอนที่หลี่เฟิงเหนียนกับหลี่เจี้ยนกั๋วและคนอื่นๆ เดินทางมาถึง พอดีกับเห็นหลินหว่านหว่านกอดโจวหยางร้องไห้โฮ ขณะที่โจวหยางเองก็หน้านิ่งๆ กางมือออก ท่าทางจะงงๆ ไม่รู้จะทำยังไง
แม้ท่าทางของทั้งสองคนจะดูไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่มีใครคิดอะไรซับซ้อน
เพราะที่นี่ไม่ได้มีแค่พวกเขาสองคน ยังมีตำรวจอีกกว่าสิบนายที่กำลังเก็บข้าวของอยู่
ถึงขนาดที่หลูโยวหมิงหัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญายังอยู่ที่นี่ ถ้าสองคนนี้มีอะไรกันจริง ๆ ก็คงไม่กล้าทำแบบนี้ต่อหน้าธารกำนัล
แน่นอน อีกเหตุผลหนึ่งที่ทุกคนไม่คิดอะไรก็คือ ไม่มีใครเชื่อว่าโจวหยางจะมองหลินหว่านหว่านติดตา
พูดกันตามตรง หน้าตาของหลินหว่านหว่านก็ถือว่าสวยใช้ได้ อยู่ในประเภทสาวน่ารัก ไม่เช่นนั้นคงไม่ทำให้เฉินเจี้ยนอิ้งและลูกชายบ้านนั้นหมดสติ
แต่ตอนนั้นเป็นสมัยที่หลินหว่านหว่านเพิ่งมาเป็นปัญญาชนหนุ่มสาวจากเมือง ส่วนตอนนี้เธอถูกพวกสารเลวบ้านเฉินทรมานมานานห้าหกปี ทั้งตัวไม่เหลือเค้าเดิมแล้ว
หลินหว่านหว่านในตอนนี้ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก มองไกลๆ เหมือนโครงกระดูกเดินได้ มองใกล้ๆ ก็เหมือนผีดิบ ไม่มีความเป็นคนเหลืออยู่เลย
ผู้หญิงแบบนี้ ต้องมีรสนิยมหนักหนาแค่ไหนถึงจะลงมือได้?
อย่างน้อย ทุกคนก็ไม่คิดว่าโจวหยางจะหิวโหยขนาดนั้น!
ตอนนี้โจวหยางก็เห็นพ่อตาและพี่ภรรยาของตัวเองแล้ว เขารู้สึกจนปัญญา เรื่องแบบนี้ทำให้เขาอยากขุดดินหนีลงไปสามห้องเลย