ระหว่างทางกลับ หลี่กั๋วเฉียงกับจงนานั่งรถมาในคันเดียวกัน ส่วนคนอื่นๆ นั่งมาอีกคันหนึ่ง
บนรถล่อ หลี่เฟิงเหนียน รวมถึงหวังผิงและคนอื่นๆ ต่างมีสีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด!
ทุกคนหันมามองโจวหยางเป็นระยะ แต่ไม่มีใครเอ่ยปาก
ตอนแรก โจวหยางกำลังคิดถึงเรื่องของหลินหว่านหว่านอยู่ จึงไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติ
แต่หลังจากรถล่อแล่นไปได้สักพัก เขาก็เริ่มรู้สึกได้ว่าอารมณ์ของทุกคนไม่ค่อยปกติ
"พ่อ ทุกคนเป็นอะไรกันหรือเปล่า ทำไมไม่มีใครพูดเลย?" โจวหยางถามด้วยความงุนงง
หลี่เฟิงเหนียนสุดบุหรี่ดิน "ปั๊ด... ปั๊ด..." ไปสองที แล้วพ่นควันฉุนออกมา พูดว่า "แกคิดว่าจะซื้อเครื่องโม่ที่เขาปลดระวางจริงๆ หรือ?"
"มีความคิดนี้อยู่ แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้ไหม!" โจวหยางตอบ
"ถ้าไม่มีเครื่องโม่นี้ อาหารหมูสูตรใหม่ของแกก็ผลิตไม่ได้สินะ?" หลี่เฟิงเหนียนถามอีกครั้ง
โจวหยางส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ไม่ใช่ อาหารหมูสูตรใหม่ยังไงก็ผลิตได้ แค่ถ้ามีผงกระดูกด้วยจะได้ผลดีกว่าเท่านั้น!"
จากนั้นโจวหยางก็พูดต่อ "พูดง่ายๆ คือ ถ้าเป็นแค่อาหารหมูชีวภาพ เราจะเลี้ยงลูกหมูตัวหนึ่งให้ได้ 200 ชั่ง ต้องใช้เวลาอย่างน้อย 8 เดือน!"
"แต่ถ้าใส่ผงกระดูกเข้าไปด้วย ช่วงเวลานี้จะสั้นลงเหลือประมาณ 6 เดือน!"
"200 ชั่ง 8 เดือน แกแน่ใจนะ?" หลี่เฟิงเหนียนพูดด้วยสีหน้าตกตะลึง
เขาดำรงตำแหน่งเลขาธิการสาขาพรรคประจำกองพลมาสิบกว่าปี ย่อมรู้ดีถึงสถานการณ์ของคอกหมู
โดยปกติแล้ว ลูกหมูของหน่วยผลิตกว่าจะโตได้ถึง 200 ชั่ง ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปี