ฝ่ายโจวหยางยุ่งจนแทบจะไม่เว้นว่าง ส่วนตระกูลหลี่ในเวลานี้กลับเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง อากาศตึงเครียดไปทั่ว
เมื่อสมาชิกตระกูลหลี่ทุกคนกลับมาจากทุ่งนา เห็นจางกุ้ยหยิงกับจงนาไม่ได้เตรียมอาหารเย็น ทั้งคู่ยังสีหน้าเคร่งเครียดอีกด้วย
หลี่เฟิงเหนียนขมวดคิ้วถามขึ้นว่า "ไม่ทำข้าวกันล่ะ สองคนนี่ไปทำอะไรมาเมื่อบ่าย"
จางกุ้ยหยิงมองลูกสาวคนสวยที่ยืนอยู่ข้างหลังสามีอย่างประหม่าอยู่ครู่หนึ่ง อ้าปาก แต่พูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะ!
หลี่โหย่วเวยเองก็รู้สึกตื่นตระหนกกับสายตาของแม่ จึงรีบพูดขึ้นว่า "แม่ แม่มองหนูแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน"
"ใช่สิแม่ ความลับอะไรจะพูดก็พูดมาตรงๆ สิ มองหน้าน้องสาวทำไมกัน"
"แม่ พูดออกมาสิ!"
จางกุ้ยหยิงคิดว่ายิ่งยืดเยื้อก็ยิ่งทุกข์ทน และอยากให้ทุกคนในครอบครัวเตรียมตัวรับมือล่วงหน้า จะได้ไม่ถูกโจวหยางเล่นงานโดยไม่ตั้งตัว เธอลังเลอยู่ตั้งนาน ในที่สุดก็พูดออกมา
"พ่อของเป่าเอ๋อร์กลับมาแล้ว!"
หลี่โหย่วเวยได้ยินก็ดีใจ รีบถามขึ้นว่า "จริงเหรอแม่ แล้วแม่รู้ได้ยังไงว่าเขากลับมาแล้ว"
จางกุ้ยหยิงชี้ไปที่นมผงมอลต์ที่วางอยู่ใต้ขอบหน้าต่างแล้วพูดว่า "ของพวกนั้นแหละ เขาเอามาให้!"
ทันใดนั้น หลี่เจี้ยนกั๋ว พี่ชายคนโตก็อุทานด้วยความแปลกใจ "เฮ้ย พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วหรือไง พี่เขยฉันยังรู้จักเอาของมาฝากพ่อแม่ซะด้วย"
"หึ นมผงมอลต์อีก ขนมกับเนื้ออีก พี่เขยช่างใจป้ำจริงๆ!" คนที่พูดคือหลินอ้ายจือ พี่สะใภ้ใหญ่